ปัง!
โต้วฉือไม่สะดุ้งสะเทือนสักนิดกับเสียงตบโต๊ะดังลั่นของอีกฝ่าย รู้ดีว่านายหญิงคงบันดาลโทสะไม่น้อย แต่ถ้ากลัวก็คงไม่บอกออกไปตามตรง
“พระชายาจะโกรธเกลียดข้าอย่างไรก็ได้ อยากทำโทษข้าก็ยอม ขอแค่ให้ข้าได้แต่งงานกับเสี่ยวซิงก็พอ” โต้วฉือลุกจากเก้าอี้แล้วคุกเข่าลงกับพื้นเพื่อขอร้องอย่างจริงใจ
“เจ้า..เจ้าบังคับ..เจ้าหลอกลวงนางหรือ” ยากเหลือเกินที่จะถามตรง ๆ
“ข้ายอมรับว่าใช้เล่ห์เหลี่ยมกับนาง แต่ไม่ได้บังคับขืนใจแน่นอน ข้าโต้วฉือขอยืนยันด้วยศักดิ์ศรีความเป็นบุรุษชาตินักรบ”
กุ้ยถิงอยากถามว่าไอ้เล่ห์เหลี่ยมที่ใช้นี่คืออะไร แต่ก็รู้ว่ามันไม่สมควร เพราะมันเป็นเรื่องส่วนตัวของพวกเขาสองคน นางไม่ควรละลาบละล้วงเกินไป แต่ถ้าคนของนางมาฟ้องสิ นางจะปกป้องเต็มที่
“เอาเถิด วันนี้เจ้ารีบกลับไปดูแลนางเถิด ข้าเดาว่านางน่าจะอยู่ที่บ้านเจ้าตอนนี้” นางไม่ใช่คนโง่ เสี่ยวซิงหายไปในขณะที่เขาเข้ามาหาแบบนี้ มันจะ
