“...ขอบใจเจ้าสองคนมาก เรื่องนี้ไม่ต้องบอกท่านอ๋องนะ ข้าจะคุยกับเขาเอง พวกเจ้าก็ทำตามคำสั่งของเขาไป” นางก็อยากรู้เหมือนกันว่าสามีจะทำยังไงต่อไป “หงลี่ เจ้าไปพาหญิงสาวผู้นั้นออกมาเดินหน้าร้านหน่อย ข้าอยากจะเห็นหน้านาง คงรู้นะว่าต้องทำอย่างไร”
“เจ้าค่ะ” ถ้านางโง่ก็คงไม่ถูกส่งมาให้ทำหน้าที่นี้
....................
“เขอเข่อ เจ้าว่างแล้วเหรอ ข้านึกว่าเจ้าจะลืมนัดของเราซะแล้ว” เดินมาถึงหน้าร้านหลินโม่วก็บ่นใส่หลงจู๊หนุ่มทันที ไม่สนใจใครหน้าไหนทั้งนั้น
“แม่นางหลินโม่ว ทำตัวสุภาพกับท่านหลงจู๊ด้วย”
“เจ้าไม่ต้องมาสอนข้าหรอกนะหงลี่ เมื่อกี้ข้าก็เพิ่งเจอพี่สาวคนหนึ่งสอนมา”
“แล้วเจ้าเชื่อที่นางสอนหรือเปล่า”
“ความจริงข้าก็ไม่ได้โกรธนางหรอกนะ เพราะนางก็พูดถูก แต่ข้าโกรธนางอยู่อย่างหนึ่ง..”
“เจ้าโกรธอะไรข้าหรือ” กุ้ยถิงพยายามฝืนยิ้มเต็มที่เมื่อถูกหญิงสาวหันมามอง
“แม่นาง! พี่สาว! เจ้ามาอยู่ที่นี่ต
