เสี่ยวซิงถูจมูกแรง ๆ ด้วยความโมโห เมื่อกี้ใครกันนะบอกว่านายข้า นายเจ้าคนละคนกัน ทีนี้มาทำเป็นพูดว่านายของเรา
โธ่เอ๊ย! ถ้าข้าฝึกยุทธ์ จะเล่นงานท่านให้ล้มตึงไปเลย
“คิดจะฆ่าข้าเหรอ” เห็นแววตาหลากอารมณ์ของนางเขาก็เดาได้ทันที
“เปล่านะ!” รีบโบกมือปฏิเสธ “ข้ายังคิดไม่ถึงขั้นนั้นเลย” นางพึมพำเบา ๆ แล้วย้อนกลับไปยังที่นั่งเดิม
ตอนนี้นี่เองที่เห็นได้ชัดถนัดตาว่านางอยู่ในห้องอะไร หันมองซ้ายขวาเพื่อความมั่นใจ..ไม่ผิดแน่ นี่มันห้องนอน และไม่ใช่ห้องนอนของสตรีแน่นอน “นี่ห้องนอนของท่านหรือ”
“ใช่”
นางถึงกับเข่าอ่อนนั่งลงกับพื้น ปิดหน้าปิดตาร้องไห้โฮด้วยความเสียใจ
“..ท่าน ท่านทำแบบนี้กับข้าได้อย่างไร ฮือ ๆ ๆ”
“ขะ..ข้า..ข้าทำอะไรเจ้า!” แค่บอกว่าเป็นห้องนอนของเขาเท่านั้น ทำไมต้องร้องไห้เสียใจจนทำให้เขาตกใจด้วย
“ท่านย่ำยีข้า ฮือ ๆ ๆ”
โต้วฉือถอนหายใจทิ้งแรง ๆ นางคิดแบบนี้ได้อย่างไร.. แต่ก็พอเข้าใจ
