สองชั่วยามผ่านไปหมอหญิงจึงเดินออกมาพบกันทุกคนที่รออยู่
“ท่านหญิงของข้าเป็นอย่างไรบ้างแม่นาง” พ่อบ้านฉินรีบเดินไปหาหมอหลวงหญิงเป็นคนแรก ส่วนคนอื่น ๆ เพียงแต่เอียงหูฟังอย่างตั้งใจ
“ข้าฝังเข็มให้นางเรียบร้อยแล้ว อีกสี่ชั่วยามถึงจะรู้ผล ถ้านางมีการตอบสนองทางร่างกายแสดงว่าปลอดภัยแล้ว”
“แล้วถ้าไม่เล่า” อี่เฉินสอดปากถามด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล
“ข้ามั่นใจว่านางต้องฟื้น”
“แล้วถ้าไม่เล่า” อี่เฉินยังย้ำคำเดิม ตราบใดที่นางยังไม่ฟื้นเขาจะไม่เชื่อเด็ดขาด
“...ข้าคงต้องพึ่งพวกท่านคนใดคนหนึ่งเพื่อถ่ายทอดลมปราณให้นาง แม้จะไม่มั่นใจในวรยุทธ์ของพวกท่านก็ตาม” หมอหญิงนึกขุ่นใจที่อีกฝ่ายดูจะไม่เชื่อฝีมือของตน แต่ก็พยายามเข้าใจว่าพวกเขาเป็นห่วงคนเจ็บ “ใต้เท้า ข้าว่าท่านควรรีบกลับไปรายงานเรื่องนี้กับฝ่าบาทนะเจ้าคะ” หันไปกล่าวกับหมอหลวงเพื่อตัดบท
“ได้ ข้าจะไปรายงานให้ฝ่าบาทรู้ ส่วนเจ้าก็ควรกลับไปพักผ่อนสักหน่อ
