ส่วนเรื่องที่จะให้พ่อบ้านพักงานนั้นเธอคิดไว้ล่วงหน้าแล้วจริง ๆ ชายชราวัยหกสิบที่ยังดูแข็งแรงคนนั้นสมควรเกษียณ กลับไปนอนกินบำนาญอยู่ที่บ้านได้แล้ว
“ไม่สำเร็จหรอกเจ้าค่ะท่านหญิง บ่าวเคยได้ยินท่านอ๋องบอกกับเขาเรื่องนี้เหมือนกัน แต่เขาก็ค้านหัวชนฝา บอกว่าจะอยู่ที่นี่จนลมหายใจสุดท้าย เพราะเขาเป็นคนไม่มีญาติที่ไหนอีกแล้ว”
“ท่านพ่อบ้านไม่มีญาติพี่น้องเลยเหรอ แล้วลูกเมียเล่า”
“ท่านพ่อบ้านไม่เคยแต่งงานเจ้าค่ะ พ่อแม่ก็เป็นคนรับใช้เก่าแก่มาตั้งแต่สมัยรุ่นปู่รุ่นย่าของท่านอ๋อง และพวกเขาก็มีลูกแค่คนเดียว” เสี่ยวหลันเล่าเท่าที่รู้มาจากคนงานเก่าแก่
“อย่ามัวคุยกันอยู่เลย รีบไปที่เรือนรับรองแขกกันดีกว่าเจ้าค่ะ” เสี่ยวซิงเตือน แล้วตรวจดูความเรียบร้อยของท่านหญิงอีกครั้งก่อนเดินออกจากห้อง
……………..
โถงรับแขก
ยิปซีมองเห็นด้านหลังที่นั่งตัวตรงดูสง่าผ่าเผยของคนที่มาเยี่ยมเธอแต่ไกล แต่ก็แปลกใจที่เห็นเขาคนนั
