บนโต๊ะอาหารมื้อค่ำ
“อร่อยหรือไม่ท่านพ่อ” นางถามบิดาแล้วรอฟังคำตอบด้วยใจจดจ่อ
“อร่อยมาก ฝีมือเจ้าดีทีเดียว” หลินเกิงแปลกใจในความเปลี่ยนแปลงของบุตรสาว แต่ก็คิดว่านางคงเตรียมตัวเตรียมใจเป็นสะใภ้สกุลเซิ่น
“ที่ท่านพ่อพูดเป็นความจริงหรือเปล่าท่านแม่”
“อือ อร่อยจริง ๆ” หลินเซียงตอบเพียงสั้น ๆ พร้อมรอยยิ้ม
“ถ้าอร่อยพวกท่านก็ต้องกินเยอะ ๆ เพราะข้าคงไม่มีโอกาสทำให้พวกท่านกินอีกแล้ว” พยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น แต่ก็ยากยิ่งนัก
“ยังไม่กำหนดวันแต่งเสียหน่อย เจ้ายังอยู่ทำอาหารให้พ่อกับแม่กินได้อีกหลายมื้อ หึ ๆ ๆ” หลินเกิงพุ้ยข้าวสวยในถ้วยอย่างเอร็ดอร่อย คีบอาหารที่บุตรสาวทำใส่ปากอย่างต่อเนื่อง
“ท่านแม่ทำไมไม่ค่อยกินเลย อาหารที่ลูกทำไม่ถูกปากหรือ” ถามด้วยความข้องใจ ไหนมารดาบอกว่าอาหารที่นางทำอร่อยไงเล่า
“แม่อยากเก็บไว้กินวันพรุ่งนี้บ้าง ของอร่อยจะให้กินหมดภายในมื้อเดียวได้อย่างไรกัน” ฝ่ามือกร้าน
