หลินโม่วชะงักเท้าทันที เมื่อเห็นคนที่นั่งอยู่กับกุ้ยถิง นางรีบชักเท้าเปลี่ยนทิศ จะเดินกลับไปทางเดิม
จอห์นมองเห็นดรุณีน้อยทำแบบนั้นก็เลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ
การกระทำของเขาทำให้กุ้ยถิงหันไปมอง
“หลินโม่ว! เข้ามาสิ ท่านจอห์นกำลังรอเจ้าอยู่” กุ้ยถิงกวักมือเรียกอย่างกระตือรือร้น “ทักทายท่านจอห์นสิ พูดแบบที่ข้าสอนไว้น่ะ”
“สะ..สะ..สวัสดีจอห์น” เด็กสาวพูดภาษาฝรั่งเศสด้วยสำเนียงเพี้ยน ๆ แต่ก็ฟังเข้าใจ
“สวัสดีสาวน้อย” จอห์นส่งยิ้มอ่อนโยน มองสาวน้อยที่วันนี้พกพาความน่ารักมาเต็มเปี่ยม ด้วยการแต่งกายแบบสาวเมืองหลวง ทำผมเป็นเปียแล้วขดไปมา ประดับด้วยเครื่องประดับชิ้นเล็กชิ้นน้อย ใบหน้าแป้น ๆ กึ่งเรียวของนางดูสะอาดกว่าครั้งแรกที่เจอมากโข ส่งผลให้เครื่องหน้าคมเข้มของนางเด่นขึ้นมาอีกเป็นกอง
แต่..ความหวังดีของพระชายากุ้ยถิงยังห่างไกลความจริงอยู่มาก เพราะเขายังมีนางอยู่เต็มหัวใจเหมือนเดิม
“นั่งสิ” กุ้
