บ้านของโต้วฉือ
เสี่ยวซิงดื่มยาหอมจนหมดถ้วยแล้วจึงลุกขึ้นนั่ง กล่าวขอบคุณชายหนุ่มด้วยความไม่พอใจ แต่ก็ไม่กล้าแสดงออกทางสีหน้า
“เจ้ามาทำอะไรอยู่แถวนี้ ไม่ได้อยู่รับใช้พระชายาหรอกหรือ”
“แล้วท่านใต้เท้าล่ะเจ้าคะ ทำไมยังอยู่ที่นี่ ไม่ไปรับใช้ท่านอ๋องหรือ” เสี่ยวซิงพลั้งปากย้อนถาม แล้วรีบก้มหน้าหลบสายตาเหยี่ยวเมื่อถูกมองจ้อง
คนซื่อ ๆ อย่างนางย้อนคนเป็นด้วยหรือ โต้วฉือนึกสงสัย
“วันนี้เป็นเวรหยุดของข้า..ทีนี้ถึงตาเจ้าบอกข้าบ้างว่ามาทำอะไรแถวนี้” เขาถามอีกครั้ง
“ข้า..ข้าน้อยมาหาท่านใต้เท้าเจ้าค่ะ”
“ใต้เท้า..หมายถึงข้าหรือ” คิ้วดกแทบชนกัน นางมาหาเขาทำไม
“เปล่าค่ะ” นางรีบโบกมือไปมา “ข้ามาหาใต้เท้าเจ้าของบ้านหลังนี้เหมือนท่านต่างหาก โปรดอย่าเข้าใจผิด”
“ฮึก ๆ ๆ” เขาพยายามกลั้นหัวเราะแล้วนะแต่กลั้นไม่อยู่จริง ๆ เขาเชื่อแล้วว่านางซื่อบื้อ
“ท่านหัวเราะเยาะข้าทำไม”
“ข้าหัวเราะเยาะความโง่ของเจ
