แล้วเธอก็มาสะดุดตากับร้านตัดเสื้อร้านเล็ก ๆ ร้านหนึ่ง ที่ดูซอมซ่อกว่าร้านอื่นทั้งหมดในละแวกนี้ ที่หน้าร้านมีเสื้อสำเร็จรูปโชว์อยู่บนโครงไม้ไผ่ที่พันไว้ด้วยฟาง ลักษณะเหมือนกับหุ่นไล่กา แต่ชุดที่อยู่บนหุ่นตัวนั้นสวยถูกใจเธอมาก รู้จักใช้ผ้าแยกสีระหว่างเสื้อตัวในและเสื้อตัวนอกได้อย่างลงตัว ไม่เหมือนร้านอื่นที่ใช้สีเดียวกันทั้งชุด แต่เธอก็แค่มองอย่างสนใจ แล้วเดินผ่านไปจนสุดถนนก่อนจะเดินวนกลับมาใหม่
“หลัน ซิง ข้าอยากเข้าไปดูร้านนั้นสักหน่อย ทำไมไม่เห็นเจ้าของร้านเลยล่ะ”
“ท่านหญิงอย่าไปเข้าใกล้ร้านนั้นเชียว” เสี่ยวซิงร้องห้าม
“ทำไมเล่า” ถามแล้วรอฟังคำตอบด้วยความตั้งใจ
เสี่ยวซิงไม่ได้พูดอะไร แต่ใช้สายตาขอความช่วยเหลือไปยังเสี่ยวหลัน
“คือเจ้าของร้านนี้เขาเป็นพวก..เอ่อ..เอ่อ” เสี่ยวหลันได้แต่อ้ำอึ้ง
“คือเจ้าของร้านนี้เป็นบุรุษผิดเพศ ไม่เป็นที่ยอมรับของชาวบ้านขอรับท่านหญิง” เสี่ยวหัวโพล่งขึ้นมา
