เสี่ยวหลันรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งแผ่นหลัง และตอนนี้นางก็เริ่มทนไม่ไหวแล้ว จึงค่อย ๆ เอนหลังพิงกับอกแกร่งของเขา
อี่เฉินขยับตัวให้หญิงสาวได้แนบชิดถนัด แตะมือข้างหนึ่งที่เอวบาง อีกข้างจับบังเ**ยนไว้
“ทำอะไรของท่านน่ะ!” หญิงสาวใช้เสียงข่มขู่ รู้สึกร้อนวูบวาบไปทั่วบริเวณที่ฝ่ามือใหญ่สัมผัส
“ข้ากลัวเจ้าตกม้านี่นา ข้าไม่อยากมีฮูหยินพิการหรอกนะ หึ ๆ ๆ”
‘เจ้าพาเสี่ยวหลันไปเป็นธุระต้อนรับหลินโม่วแทนข้าที สองคนใช้ม้าตัวเดียวก็พอ ไม่ต้องรีบกลับมานะ’
นึกถึงประโยคนั้นของท่านอ๋องแล้วอดหัวเราะไม่ได้ ช่างเป็นเจ้านายที่รู้ใจเขาจริง ๆ
“อย่าหัวเราะแบบนั้นนะ! บาดหูสิ้นดี!” นางเอียงหน้าไปมองแล้วส่งค้อนให้เขา
“ปากเจ้าว่างหรือไม่” เห็นนางเอียงหน้ามามองด้วยความสงสัยเขาจึงยิ้มกว้าง แถมด้วยหัวเราะแบบเดิม “ช่วยเอามาปิดปากข้าที จะได้ไม่หัวเราะให้บาดหูเจ้า”
“อี่เฉิน!” นางอายจนพูดไม่ออก ได้แต่เรียกชื่อเขาด้วยความโ
