“กรี๊ด!”
หมับ!
เสี่ยวซิงใจเต้นรัวด้วยความตื่นกลัว เมื่อถูกปิดปากและโดนยกจนตัวลอยจากทางด้านหลัง นางกำลังจะถูกผู้หญิงคนนั้นฆ่าใช่ไหม นางทำผิดอะไร ทำไมต้องตามมาฆ่านางด้วย
ไม่! นางไม่ยอมตายง่าย ๆ เด็ดขาด แต่ยิ่งดิ้นก็ยิ่งถูกรัดแน่น
“ไม่ต้องตกใจ ข้าคือโต้วฉือ”
เมื่อได้ยินเสียงที่พอคุ้นหูอยู่บ้างอาการดิ้นรนก็สงบลงทันทีอย่างเชื่อฟัง แต่ยังไม่ทันได้ผ่อนลมหายใจก็ต้องตกใจอีกครั้ง เมื่อเขาพานางทะยานขึ้นสู่กลางอากาศ ถ้าเขาไม่ปิดปากนางไว้ ป่านนี้แก้วหูเขาคงร้าวไปแล้ว
โต้วฉือปล่อยหญิงสาวเมื่อเท้าแตะถึงพื้นบ้าน แต่นางกลับรีบพลิกกายมาเกาะสาบเสื้อเขาไว้มั่น
“ข้าจะเป็นลม ช่วยจับข้าไว้ที”
“แม่นางเสี่ยวซิง!” ชายหนุ่มรีบช้อนร่างที่หมดสติ พร้อมกับตะโกนให้บ่าวรับใช้นำยามาให้นางดื่ม ระหว่างที่รอยาอยู่นั้นเขาไม่อยู่เฉย รีบเอากระดาษกับพู่กันมาเขียนจดหมาย มอบหมายให้บ่าวรับใช้นำไปให้กุ้ยอ๋องที่คฤหาสน์ และย้ำ
