องค์หญิงเหวินเว่ยแอบมองพี่สะใภ้ที่ยิ้มแย้มแจ่มใสอย่างมีความสุขนั้นด้วยสายตาที่บ่งบอกว่าเกลียดชังชัดเจน ผิดกับเวลาที่มองกุ้ยอ๋องผู้เป็นสามีของนาง
แม้เขาจะทำให้นางเสียใจอย่างสุดซึ้ง แต่กระนั้นนางก็ยังรักเขาไม่เสื่อมคลาย คนที่ต้องนั่งอยู่ข้างกายเขาและได้รับการเอาใจใส่ สมควรจะเป็นนาง ไม่ใช่หญิงสาวต่างเชื้อชาติต่างยศศักดิ์คนนั้น
“พระชายามีความสุขดีหรือไม่” เมื่อเห็นนางมองมาก็ส่งยิ้มอ่อนหวาน ถามไถ่ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนเป็นมิตร ผิดกับจิตใจที่มีแต่ความริษยาเกลียดชัง
กุ้ยถิงมององค์หญิงเหวินเว่ยแล้วส่งยิ้มกว้างกลับไป แม้จะเห็นว่าฝ่ายนั้นแอบมองนางทีเผลอด้วยสายตาไม่เป็นมิตรก็ตาม
“เรื่องไหนเพคะองค์หญิง ถ้าเรื่องชีวิตคู่หม่อมฉันมีความสุขดีมาก เพราะกุ้ยอ๋องดูแลเอาใจใส่หม่อมฉันดีทุกอย่างเพคะ” ตอบตามความจริง
ได้ยินคำตอบชัดถ้อยชัดคำของนาง รอยยิ้มที่ฝืนใจอยู่บนใบหน้าก็เกือบกระตุกด้วยความเจ็บปวด
“แล
