จอห์นเพิ่งกลับออกไปไม่นาน ใครอีกคนก็เดินทางมาถึง
หลินโม่วเห็นชายหนุ่มในดวงใจแต่ไกล ความดีใจทำให้นางตะโกนเรียกเสียงดังแล้ววิ่งไปหา เอื้อมมือออกไปหวังจะจับมือของเขา แต่ต้องชะงักค้างเพราะเขารีบเอามือไขว้หลัง
“ไม่ได้เจอกันตั้งนานเจ้าสบายดีหรือ”
สายตาสงบนิ่งไม่มีแววยินดี กับคำถามที่แสนเย็นชาของเขาทำให้นางนึกเคือง
“ท่านไม่ดีใจบ้างหรือที่ข้ามาหา” สะบัดเสียงถามออกไป
“แปลกใจมากกว่า เจ้ามาหาข้าทำไมเด็กน้อย” สายตายังนิ่งสนิท
“เด็กน้อยอะไรกัน ข้าอายุใกล้สิบหกแล้วนะ แต่งงานกับท่านได้แล้วด้วย” รู้สึกฉุนเฉียวมากขึ้นเมื่อโดนเรียกเด็กน้อย จึงโวยวายใส่เขา
กุ้ยถิงที่ยืนอยู่ไม่ห่างจากสามีมองการโต้คารมของดรุณีน้อย เห็นสายตาที่มองเขาของนาง มันดูไม่ลึกซึ้งเหมือนคนรักสักนิด แต่เมื่อได้ยินประโยคที่ว่าจะแต่งงานก็คงวางใจไม่ได้
“เจ้าไม่คิดจะทักทายข้าบ้างหรือ”
หลินโม่วเพิ่งรู้สึกตัวว่ามีผู้อื่นอยู่ที่นี่ด้
