ไฟรักร้อนซ่อนลึก

ไฟรักร้อนซ่อนลึก

เสียงเครื่องปรับอากาศในออฟฟิศดังคลอเบาๆ ท่ามกลางบรรยากาศการทำงานที่เคร่งเครียด เอก ผู้บริหารหนุ่มวัยสามสิบต้นๆ นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้สีเข้ม เขามีบุคลิกสุขุม เฉียบขาด และเต็มไปด้วยเสน่ห์ที่ใครๆ ในบริษัทต่างยอมรับ ทั้งฝีมือการบริหารและรูปลักษณ์ที่ดูภูมิฐาน

แต่สายตาของเขาในเช้าวันนี้กลับไม่สามารถจดจ่อกับเอกสารตรงหน้าได้เลย…

เพราะมีบางสิ่งที่ดึงดูดเขาอย่างแรงจนแทบห้ามใจไม่อยู่

“สวัสดีค่ะคุณเอก” เสียงใสๆ ดังขึ้นพร้อมกับร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่เดินเข้ามาในห้องประชุม เธอคือ มิรา พนักงานสาวรุ่นน้องที่เพิ่งเข้ามาทำงานได้ไม่ถึงปี แต่กลับเป็นดาวเด่นที่ทุกคนพูดถึง ใบหน้าหวานคมชัด ผิวขาวละมุน ร่างกายสมส่วน และรอยยิ้มที่สดใสราวกับสามารถละลายความเครียดได้ในพริบตา

เอกยกสายตามอง เผลอกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว เสื้อเชิ้ตสีขาวของมิราถูกสอดเข้ากับกระโปรงทรงดินสอสีดำพอดีตัว ทุกการเคลื่อนไหวของเธอเหมือนมีจังหวะเร้าใจแฝงอยู่โดยไม่ได้ตั้งใจ

“คุณเอกคะ… นี่เป็นรายงานที่ดิฉันทำเพิ่มเติมจากที่คุณขอไว้ค่ะ” เธอเอ่ยพร้อมกับเลื่อนแฟ้มมาวางตรงหน้าเขา

กลิ่นหอมอ่อนๆ จากน้ำหอมราคาแพงที่เธอใช้ลอยมาแตะจมูก เอกโน้มตัวไปหยิบแฟ้ม แต่ปลายนิ้วกลับสัมผัสเข้ากับมือของมิราโดยบังเอิญ ความรู้สึกวูบไหวแล่นผ่านร่างกายเขาทันที

“อ๊ะ… ขอโทษค่ะ” มิราพูดพร้อมกับดึงมือกลับ ใบหน้าแดงระเรื่อเล็กน้อย

เอกยิ้มบางๆ ราวกับตั้งใจจะยั่ว “ไม่เป็นไรครับ… แค่สัมผัสนิดหน่อย ก็ไม่ได้ทำให้ผมเสียสมาธิ… มากนักหรอก”

มิราก้มหน้า แต่รอยยิ้มเล็กๆ บนริมฝีปากก็เผยออกมา เขามองแล้วใจเต้นแรง ความรู้สึกนี้มันไม่ใช่แค่ชื่นชมธรรมดา แต่มันคือแรงดึงดูดที่ทั้งอันตรายและเย้ายวน

---

บ่ายวันเดียวกัน เอกและมิรามีประชุมร่วมกันกับทีม พวกเขานั่งห่างกันเพียงไม่กี่ที่ แต่ทุกครั้งที่สายตาสบกัน เหมือนมีบางอย่างกำลังแลกเปลี่ยนโดยไม่ต้องใช้คำพูด

หลังประชุมเลิก เอกเดินเข้าไปหา “คุณทานข้าวหรือยัง?”

“ยังเลยค่ะ… คุณเอกจะชวนไปหรือเปล่า?” มิราตอบด้วยสายตาที่เปล่งประกาย

เอกหัวเราะเบาๆ “ถ้าไม่รังเกียจ… ผมเลี้ยงเอง”

---

ร้านกาแฟเล็กๆ ใต้ตึกกลายเป็นสถานที่ที่ทั้งสองเลือกนั่งด้วยกัน มุมที่นั่งด้านในเงียบสงบเหมือนสร้างพื้นที่ส่วนตัวให้กับพวกเขา

“คุณเอกทำงานเก่งจังเลยนะคะ ทุกคนพูดกันหมด” มิราเอ่ยเสียงนุ่ม

เอกมองเธอตรงๆ “แล้วคุณล่ะ… ทำไมถึงมองผมแบบนั้น?”

เธอสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนหลบตา “แบบไหนเหรอคะ?”

เขายกมือขึ้นแตะที่ข้อมือเธอเบาๆ ความร้อนจากสัมผัสแผ่วบางแล่นเข้าสู่ผิวของเธอ “แบบที่ทำให้ผมอยากรู้จักคุณมากกว่าที่ควร…”

บรรยากาศเงียบลงทันที ลมหายใจของทั้งคู่หนักขึ้นโดยไม่รู้ตัว มิราไม่ตอบ แต่สายตาที่เธอมอบกลับมานั้นเต็มไปด้วยความหวั่นไหวและความต้องการที่ไม่สามารถปฏิเสธได้

---

เย็นวันนั้น ก่อนแยกย้าย เอกเอ่ยขึ้นเสียงทุ้มต่ำ “ถ้า… วันหนึ่งเราเจอกันนอกเวลางาน คุณจะว่าอะไรไหม?”

มิรานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มบางๆ ที่เต็มไปด้วยความหมายซ่อนเร้น “บางที… ฉันอาจจะไม่ปฏิเสธก็ได้ค่ะ”

---

ค่ำคืนนั้น เอกนอนอยู่บนเตียงในคอนโดหรู แต่ความคิดกลับวนเวียนอยู่กับรอยยิ้มของมิรา ภาพดวงตาและเสียงหัวเราะของเธอยังคงดังในหัวใจ ความปรารถนาที่ซ่อนอยู่กำลังคุกรุ่น และเขารู้ดีว่า… หากก้าวข้ามเส้นนั้นไป จะไม่มีวันย้อนกลับได้อีก

ทว่าในใจลึกๆ เขากลับอยากลองเสี่ยง…

เพราะไฟรักที่เพิ่งเริ่มก่อตัว มันทั้งอันตรายและเร่าร้อนเกินกว่าจะดับลงได้ง่ายๆ

---