รถยุโรปคันหรูของ 'หมอวิน' แล่นฝ่าสายฝนที่ตกลงมาอย่างหนักในช่วงค่ำ ราวกับฟ้าฝนกำลังเป็นใจช่วยชะล้างร่องรอยการหลบหนี หรือไม่ก็กำลังร้องไห้ให้กับชะตากรรมของหญิงสาวที่นั่งตัวสั่นอยู่ที่เบาะข้างคนขับ
'ไอยริน' นั่งกอดตัวเองแน่น สายตามองกระจกมองข้างอย่างหวาดระแวงทุกครั้งที่มีรถสปอร์ตหรือรถสีดำขับตามมาใกล้ ความกลัวที่ฝังลึกในใจทำให้เธอสะดุ้งแม้กระทั่งเสียงฟ้าร้อง
"ไม่ต้องกลัวนะครับ... ไม่มีใครตามมาหรอก"
หมอวินเอื้อมมือมาปรับแอร์ให้อุ่นขึ้น แล้วส่งเสื้อสูทของเขาให้เธอคลุมตัว
"เรากำลังจะไปที่คอนโดส่วนตัวของพี่... ที่นั่นระบบรักษาความปลอดภัยดีมาก คนนอกเข้าไม่ได้ถ้าไม่มีคีย์การ์ด รินจะปลอดภัยแน่นอน"
"พี่วินคะ..." ไอยรินรับเสื้อมาคลุม เสียงของเธอยังคงสั่นเครือ "รินขอโทษนะคะ... รินทำให้พี่เดือดร้อน เขา... เขาเป็นคนอันตราย พี่ไม่ควรมายุ่งกับเรื่องนี้"
"อย่าพูดแบบนั้นสิครับ" หมอวินหันมายิ้มให้บางๆ "
