รถแท็กซี่แล่นฝ่าการจราจรที่ติดขัดในช่วงบ่ายของกรุงเทพฯ 'ไอยริน' นั่งขดตัวอยู่ที่เบาะหลัง มือข้างหนึ่งกุมท้องแน่น เหงื่อเม็ดโตผุดพรายตามไรผมและใบหน้าซีดเซียว ความเจ็บปวดจากโรคกระเพาะกำเริบหนักขึ้นเรื่อยๆ จนเธอแทบจะทรงตัวไม่อยู่
"คุณผู้หญิง... ไหวไหมครับ? หน้าซีดมากเลย" คนขับแท็กซี่มองผ่านกระจกหลังด้วยความเป็นห่วง
"ไหวค่ะ... พี่คะ ช่วยเร่งหน่อยได้ไหมคะ รินปวดท้อง..." เสียงของเธอแผ่วเบาและสั่นเครือ
จุดหมายปลายทางที่เธอบอกคนขับรถไป ไม่ใช่คอนโดมิเนียมของเธอ และไม่ใช่โรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด แต่เป็นโรงพยาบาลที่ 'หมอวิน' ทำงานอยู่...
ในนาทีที่อ่อนแอที่สุด ใบหน้าเปื้อนยิ้มและคำพูดที่บอกว่า "ถ้าไม่ไหวให้แวะมาหาพี่" ของเขา คือสิ่งเดียวที่ผุดขึ้นมาในหัว
แผนกฉุกเฉิน (ER)
ทันทีที่รถจอดเทียบท่าหน้าแผนกฉุกเฉิน บุรุษพยาบาลรีบนำรถเข็นมารับไอยรินที่แทบจะก้าวขาไม่ออก
"คนไข้ปวดท้องรุนแรงครับ! หน้าซีด ชีพ
