กลิ่นยาฆ่าเชื้อจางๆ และความเงียบสงบของห้องพักฟื้นโรงพยาบาลเอกชนช่วยเยียวยาความปั่นป่วนในจิตใจของ 'ไอยริน' ได้ดีกว่ายาขนานไหนๆ เธอค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งเมื่อรู้สึกถึงสัมผัสแผ่วเบาที่หลังมือ
แสงไฟในห้องถูกหรี่ลงจนเหลือเพียงแสงสลัวจากโคมไฟหัวเตียง นาฬิกาบอกเวลาเกือบสองทุ่ม... นี่เธอเผลอหลับไปนานขนาดนี้เลยเหรอ?
"ตื่นแล้วเหรอครับคนเก่ง?"
เสียงทุ้มละมุนดังขึ้นข้างเตียง 'หมอวิน' ในชุดลำลอง (ที่ถอดเสื้อกาวน์ออกแล้ว) กำลังนั่งปลอกแอปเปิ้ลอยู่อย่างตั้งใจ เขาหันมายิ้มให้เธอ รอยยิ้มที่ทำให้โลกทั้งใบดูใจดีขึ้นทันตา
"พี่วิน... ยังไม่กลับเหรอคะ?" ไอยรินถามเสียงแหบพร่า พยายามจะยันตัวลุกขึ้น
"อย่าเพิ่งรีบลุกครับ เดี๋ยวเวียนหัว" หมอวินรีบวางมีดแล้วเข้ามาประคองเธอปรับหัวเตียงขึ้น "พี่บอกแล้วไงว่าจะเฝ้า... พี่เป็นเจ้าของไข้นะครับ จะทิ้งคนไข้ได้ยังไง"
เขายื่นแก้วน้ำอุ่นให้ ไอยรินรับมาจิบช้าๆ ความอ
