ประตูเพนท์เฮาส์หรูถูกเปิดออกและปิดลงอย่างเงียบเชียบ ผิดกับอารมณ์ที่ยังคงคุกรุ่นอยู่ภายในใจของเจ้าของห้อง 'ธาม' อุ้มร่างบางที่ไร้เรี่ยวแรงของ 'ไอยริน' เข้ามาในห้องนอนใหญ่ วางเธอลงบนเตียงกว้างอย่างระมัดระวังราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลายคามือ ทั้งที่เมื่อครู่เขาเพิ่งจะตะคอกใส่หน้าเธอไปหยกๆ
ไอยรินนอนนิ่งอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดเซียวตัดกับปลอกหมอนสีเทาเข้ม ดวงตาคู่สวยปิดสนิทด้วยความอ่อนเพลีย แต่คิ้วเรียวยังคงขมวดมุ่นบ่งบอกถึงความเจ็บปวดที่ยังไม่จางหาย
ธามยืนมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาวเหยียด เขาเดินไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลมาจากลิ้นชัก แล้วกลับมานั่งลงข้างเตียง สายตาคมกริบจ้องมองไปที่ข้อพับแขนซ้ายของเธอ... จุดที่มีเลือดซึมออกมาจากการกระชากสายน้ำเกลือ
"โง่เง่า..." เขาพึมพำด่าเธอ (หรือด่าตัวเองก็ไม่แน่ใจ) ขณะใช้สำลีชุบแอลกอฮอล์เช็ดคราบเลือดให้อย่างเบามือ
ความแสบทำให้ไอยรินสะดุ้งตื่น เธอลืมตาขึ้น
