ตอนที่ 1 : หน้าที่ซ่อนเร้น
1210 Words
นาฬิกาดิจิทัลบนหัวเตียงบอกเวลาตีห้าครึ่ง แสงไฟจากตึกระฟ้าใจกลางกรุงเทพฯ ยังคงส่องสว่างเลือนรางผ่านผ้าม่านกำมะหยี่สีเทาเข้มเข้ามาในห้องนอนกว้างขวางของเพนท์เฮาส์หรู
'ไอยริน' ลืมตาตื่นขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ร่างกายเปลือยเปล่าภายใต้ผ้าห่มนวมผืนหนายังคงรู้สึกร้าวระบมจากกิจกรรมอันหนักหน่วงที่เพิ่งจบลงไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน หญิงสาวค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นนั่ง พยายามอย่างที่สุดที่จะไม่ให้เตียงยวบยาบไปรบกวนนิทราของเจ้าของห้อง
'ธาม'... ผู้ชายที่นอนคว่ำหน้าหลับสนิทอยู่ข้างๆ เผยให้เห็นแผ่นหลังกว้างที่มีรอยเล็บจางๆ จากฝีมือของเธอ
เขาคือเพื่อนสนิท... คือเจ้านาย... และคือผู้ชายที่เธอแอบรักมาตลอดหลายปี
แต่สถานะเดียวที่เขามอบให้เธอในเวลานี้คือ 'คู่ขา' หรือที่เรียกให้ดูดีว่า Friends with Benefits
ไอยรินถอนหายใจเบาๆ ก้มลงเก็บเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่ตามพื้นขึ้นมาสวมใส่ด้วยความรวดเร็วและเงียบเชียบ ไม่มีบทสนทนายามเช้า ไม่มีการจูบลา หรืออ้อมกอดอุ่นๆ ก่อนไปทำงาน เพราะกฎเหล็กของความสัมพันธ์นี้คือ 'ห้ามล้ำเส้น' และ 'ห้ามทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ'
เธอมีหน้าที่แค่มาหาเมื่อเขาต้องการ และจากไปเงียบๆ ก่อนที่แม่บ้านจะเข้ามาทำความสะอาด... ราวกับเป็นวิญญาณที่ไม่มีตัวตน
09:00 น. ณ วรโชติเมธี กรุ๊ป
ไอยรินในชุดสูททำงานสีครีมเข้ารูปดูเป็นมืออาชีพ เดินเข้ามาในออฟฟิศด้วยท่วงท่าสง่างาม ใบหน้าสวยถูกแต่งแต้มเครื่องสำอางปกปิดร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการอดนอนได้อย่างแนบเนียน เธอวางแก้วกาแฟอเมริกาโน่เย็นที่ชงด้วยสูตรเฉพาะลงบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ในห้องท่านประธาน
"คุณไอยรินคะ! แย่แล้วค่ะ!"
เสียงร้องตื่นตระหนกของเลขาฯ รุ่นน้องหน้าห้องดังขึ้น พร้อมกับประตูห้องทำงานที่ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง
"หลบไป! ฉันบอกว่าจะเข้าไปรอข้างใน!"
หญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งในชุดเดรสแบรนด์เนมสีแดงเพลิงเดินกระแทกส้นสูงเข้ามา ใบหน้าสวยโฉบเฉี่ยวที่คุ้นตาดีในนิตยสารแฟชั่นตอนนี้บิดเบี้ยวด้วยความโกรธ เธอคือ 'มีนา' นางแบบสาวดาวรุ่งที่เป็นข่าวควงกับธามเมื่อสัปดาห์ก่อน
"คุณมีนาคะ รบกวนรอข้างนอกก่อนนะคะ ท่านประธานยังไม่เข้า..." ไอยรินเดินเข้าไปขวางด้วยท่าทีสุภาพแต่นิ่งสนิท
"ไม่รอ! ฉันโทรหาธามไม่ติดมาสองวันแล้ว! เขาบล็อกเบอร์ฉันทำไม!" มีนาตวาดลั่น "หลบไปนะยะ ยัยเลขาหน้าห้อง! ฉันจะเข้าไปนั่งรอธามในห้องนี้!"
"คงไม่ได้ค่ะ" ไอยรินตอบเสียงเรียบ ยืนบังประตูห้องชั้นในไว้ "นี่เป็นพื้นที่ส่วนตัวของท่านประธาน ถ้าไม่ได้นัดไว้ ดิฉันให้เข้าไม่ได้จริงๆ ค่ะ"
"กล้าดียังไงมาห้ามฉัน! รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร? ฉันเป็นแฟนธามนะ!"
'แฟน'... คำคำนี้กระตุกใจไอยรินวูบหนึ่ง แต่เธอก็ชินชาเสียแล้ว เพราะมีผู้หญิงนับสิบคนที่มาตะโกนคำนี้ใส่หน้าเธอในรอบปีที่ผ่านมา
"คุณธามไม่มีนโยบายให้คนนอกเข้าห้องทำงานค่ะ เชิญกลับไปก่อนเถอะค่ะ ไม่อย่างนั้นดิฉันคงต้องเรียก รปภ."
"กรี๊ด! แกกล้าเหรอ! นังขี้ข้า!" มีนาง้างมือจะตบ
"มีอะไรกัน?"
เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้มือของมีนาชะงักค้างกลางอากาศ
ธามเดินเข้ามาด้วยมาดนิ่งขรึมในชุดสูทสีกรมท่าสุดเนี้ยบ ใบหน้าหล่อเหลาภายใต้แว่นกันแดดสีชาดูไร้อารมณ์ เขามองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยสายตาเบื่อหน่าย
"ธามคะ! มาพอดีเลย!" มีนาเปลี่ยนสีหน้าเป็นนางเอกเจ้าน้ำตาทันที วิ่งเข้าไปเกาะแขนชายหนุ่ม "เลขาคุณน่ะสิคะ ไล่มีนาเหมือนหมูเหมือนหมา มีนาแค่คิดถึงคุณ อยากมาหา..."
ธามดึงแขนออกจากการเกาะกุมอย่างไม่ไยดี ถอดแว่นกันแดดออกแล้วส่งให้ไอยรินรับไปถือไว้ราวกับรู้หน้าที่
"ผมบอกคุณแล้วไม่ใช่เหรอมีนา..." ธามพูดเสียงเย็น "ว่าผมไม่ชอบผู้หญิงงี่เง่า และไม่ชอบให้ใครมายุ่งเรื่องงาน"
"แต่ธามหายไปเลยนี่คะ! มีนาไลน์ไปก็ไม่ตอบ!"
"นั่นแปลว่าผม 'เบื่อ' แล้วครับ... ชัดเจนไหม?"
คำพูดตรงไปตรงมาและไร้เยื่อใยของเขาทำเอามีนาหน้าชา ไอยรินเองที่ยืนฟังอยู่ก็รู้สึกจุกแทน... เขาเป็นแบบนี้เสมอ บทจะเลิกก็ตัดทิ้งเหมือนตัดหางปล่อยวัด ไม่มีความอาลัยอาวรณ์ใดๆ
"คุณ... คุณมันใจร้าย!" มีนากระทืบเท้า ร้องไห้โฮแล้ววิ่งหนีออกจากห้องไป ท่ามกลางสายตาของพนักงานที่แอบมุงดู
ธามถอนหายใจยาว เดินเข้าห้องทำงานไปโดยไม่สนใจนางแบบสาวที่เพิ่งวิ่งผ่านไป เขาเดินไปทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ หมุนเก้าอี้หันไปทางกระจกใส
"ริน... ขอกาแฟอีกแก้ว ปวดหัวชะมัด" เขาออกคำสั่งโดยไม่หันมามอง
ไอยรินเดินตามเข้ามา วางแก้วกาแฟที่เตรียมไว้แล้วลงตรงหน้าเขา
"เตรียมไว้แล้วค่ะ... แล้วก็ วันนี้ท่านประธานมีประชุมบอร์ดตอน 10 โมง ช่วงบ่ายมีนัดเซ็นสัญญากับคู่ค้าจีนนะคะ"
เธอร่ายตารางงานด้วยน้ำเสียงเป็นงานเป็นการ พยายามเก็บซ่อนความรู้สึกเจ็บลึกๆ ที่เห็นเขาเขี่ยผู้หญิงทิ้งอย่างเลือดเย็น... เพราะลึกๆ เธอก็กลัวว่าวันหนึ่ง เธออาจจะกลายเป็นแบบนั้น
ธามหมุนเก้าอี้กลับมา จิบกาแฟแล้วเงยหน้ามองเลขาคนเก่ง
"ขอบใจ... เมื่อกี้ขอโทษทีนะที่ให้รับหน้า ยัยนั่นน่ารำคาญจริงๆ"
"ไม่เป็นไรค่ะ มันเป็นหน้าที่ของรินอยู่แล้ว"
"อืม... หน้าที่..." ธามทวนคำ สายตาคมกริบกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาเจ้าชู้แพรวพราวเริ่มฉายชัดขึ้นมาแทนความหงุดหงิด "เมื่อเช้า... ฉันตื่นมาไม่เจอเธอ"
"รินต้องรีบมาเตรียมเอกสารค่ะ" ไอยรินหลบตา "ถ้าท่านประธานไม่มีอะไรแล้ว รินขอตัว..."
"เดี๋ยว" ธามยื่นมือมาจับข้อมือเธอไว้ รั้งให้เธอขยับเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน
"คืนนี้..." เขาใช้นิ้วโป้งไล้เบาๆ ที่ชีพจรข้อมือเธอ "ไปห้องฉันอีกนะ"
ไอยรินใจกระตุก มองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจ
"แต่เมื่อคืนเราเพิ่ง..."
"เมื่อคืนก็ส่วนเมื่อคืน... คืนนี้ฉันอยากอีก" ธามยักคิ้ว มุมปากยกยิ้มร้ายกาจ "ถือว่าเป็นค่าจ้างพิเศษ... ที่ช่วยไล่ยัยมีนาไปให้ฉันก็แล้วกัน"
ไอยรินเม้มปากแน่น ความรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นสินค้าแล่นริ้วขึ้นมา แต่เธอก็ทำได้แค่พยักหน้าเบาๆ
"ค่ะ... ท่านประธาน"
ธามปล่อยมือเธออย่างพอใจ หันไปสนใจเอกสารตรงหน้าต่อ
ไอยรินเดินออกจากห้องทำงานด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง
หน้าที่เลขาฯ ที่ต้องกันท่าผู้หญิงของเจ้านาย... กับหน้าที่บนเตียงที่ต้องสนองความต้องการของเขา
เส้นแบ่งของความสัมพันธ์นี้มันช่างบางเบา... และเริ่มจะบาดลึกเข้าไปในใจเธอทุกที
- Writer
