พ่ายรัก..กับดักเวลา | Be My Time

ตอนที่ 2 : รอยยิ้มอุ่นในร้านกาแฟ

เข็มนาฬิกาบนข้อมือบอกเวลาบ่ายสองโมงสิบห้านาที ช่วงเวลาที่มนุษย์เงินเดือนส่วนใหญ่กำลังง่วงเหงาหาวนอน แต่สำหรับ 'ไอยริน' มันคือช่วงเวลาที่ความอดทนของเธอกำลังถูกทดสอบจนถึงขีดสุด

บรรยากาศภายในห้องทำงานท่านประธานบนชั้นสูงสุดของตึก 'วรโชติเมธี กรุ๊ป' เย็นเฉียบด้วยเครื่องปรับอากาศที่เปิดแรงสุด แต่กลับร้อนระอุไปด้วยรังสีความหงุดหงิดที่แผ่ออกมาจากร่างของชายหนุ่มเจ้าของห้อง หลังจากที่เขาเพิ่งวางสายจากคู่ควงคนล่าสุดที่โทรมางอแงเรื่องกระเป๋าคอลเลกชันใหม่

ไอยรินตัดสินใจวางปากกาลงบนกองเอกสาร ถอนหายใจยาวเหยียดที่ระบายความอัดอั้นออกมาได้เพียงเสี้ยวเดียว เธอต้องการคาเฟอีน... และต้องการที่หลบภัยชั่วคราว ก่อนที่เธอจะเผลอกรีดร้องใส่หน้าเจ้านายจอมเผด็จการ

หญิงสาวลุกขึ้นยืน จัดกระโปรงทรงสอบสีครีมให้เข้าที่ คว้ากระเป๋าสตางค์ใบเล็กแล้วเดินออกจากห้องไปเงียบๆ โดยไม่ลืมกำชับเลขาฯ รุ่นน้องหน้าห้องให้ช่วยรับหน้าแทนสักสิบห้านาที

The Daily Grind ร้านกาแฟชื่อดังที่ตั้งอยู่บริเวณชั้นล่างของตึกสำนักงาน คือจุดหมายปลายทางของเธอ กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วบดที่ลอยอวลอยู่ในอากาศ ผสมผสานกับเสียงเพลงแจ๊สเบาๆ และเสียงพูดคุยจอแจของผู้คน ช่วยชะล้างความขุ่นมัวในใจของไอยรินลงได้บ้าง

เธอสั่ง 'ไอซ์ อเมริกาโน่ ไม่หวาน' แก้วโปรด แล้วเดินเลี่ยงผู้คนไปหามุมสงบเพื่อยืนรอเครื่องดื่ม สายตาเหม่อมองออกไปนอกกระจกใส เห็นผู้คนเดินขวักไขว่บนท้องถนนที่ร้อนระอุ

ครืด... ครืด...

แรงสั่นสะเทือนจากโทรศัพท์มือถือในมือเรียกสติของเธอกลับมา ไอยรินก้มลงมองหน้าจอ แจ้งเตือนจากกลุ่มไลน์ 'Gang Nang Fah' เพื่อนสนิทสมัยมหาวิทยาลัยเด้งขึ้นมา

Praew: เย็นนี้เจอกันร้านเดิมนะพวกแก ฉลองที่ยัยมิ้นได้เลื่อนตำแหน่ง!

Mint: ใครไม่มาตัดเพื่อนนะยะ!

รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของไอยริน เธอคิดถึงเพื่อนๆ คิดถึงเสียงหัวเราะ และอิสระที่จะได้เป็นตัวของตัวเอง นิ้วเรียวเตรียมจะพิมพ์ตอบตกลง แต่แล้ว... ข้อความใหม่จากอีกคนก็เด้งแทรกขึ้นมา ตัดหน้าความสุขของเธอไปอย่างเลือดเย็น

Time: 'เย็นนี้เคลียร์คิวให้ว่าง ฉันมีนัดทานข้าวกับลูกค้า VIP ที่ River Lounge เตรียมข้อมูลโครงการใหม่ไปด้วย'

รอยยิ้มบนหน้าสวยเลือนหายไปทันที ไอยรินถอนหายใจหนักหน่วง นิ้วที่ค้างอยู่บนแป้นพิมพ์เปลี่ยนจากการตอบตกลงเพื่อน เป็นการพิมพ์ข้อความสั้นๆ ว่า 'โทษทีนะแก วันนี้ฉันติดงานด่วน ไว้วันหลังนะ'

ความน้อยใจแล่นริ้วขึ้นมาในอก... 'นัดทานข้าวกับลูกค้า' ในภาษาของ 'ธาม' บางครั้งอาจหมายถึงงานจริงๆ แต่บ่อยครั้งมันคือข้ออ้างในการพาเธอไปเป็นไม้กันหมา หรือไม่ก็จบลงที่การลากเธอขึ้นเตียงเพื่อระบายอารมณ์หลังจากคุยงานเครียดๆ

เธอชินชาเสียแล้วกับการเป็นตัวเลือกสุดท้าย เป็นของตายที่เขาจะเรียกหาเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ความชินชาก็ไม่ได้แปลว่าไม่เจ็บปวด

"อเมริกาโน่เย็นได้แล้วครับ!"

เสียงพนักงานเรียกคิวทำให้ไอยรินสะดุ้ง เธอรีบเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าเสื้อสูท แล้วเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์รับเครื่องดื่ม สติสัมปชัญญะที่ยังไม่กลับมาครบถ้วนทำให้เธอเดินใจลอย ไม่ทันสังเกตเห็นชายหนุ่มร่างสูงที่กำลังเดินเลี้ยวออกมาจากมุมเสา

ปึก!

"ว้าย!"

แรงปะทะที่เกิดขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัวทำให้ร่างบางเซถลา แก้วพลาสติกในมือเอียงวูบตามแรงโน้มถ่วง ฝาปิดที่ปิดไม่สนิทหลุดออก ส่งผลให้ของเหลวสีเข้มเย็นเฉียบกระฉอกออกจากแก้ว สาดกระจายใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาของคู่กรณีเต็มๆ

ไอยรินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือไม้อ่อนจนเกือบทำแก้วร่วงหล่นซ้ำ

"ตายแล้ว! ขอโทษค่ะ! ขอโทษจริงๆ ค่ะ!"

หญิงสาวละล่ำละลักขอโทษ ใบหน้าซีดเผือดลงถนัดตา ภาพความทรงจำเวลาที่เธอทำอะไรผิดพลาดต่อหน้าธามแล้วโดนดุด้วยสายตาเย็นชาหรือคำพูดเจ็บแสบผุดขึ้นมาในหัว ทำให้เธอเกิดอาการตื่นตระหนกโดยอัตโนมัติ

เธอลนลานควานหาทิชชู่ในกระเป๋า แต่ด้วยความรีบร้อน มือที่สั่นเทากลับหาไม่เจอ

"ไม่เป็นไรครับ... ไม่เป็นไรจริงๆ ใจเย็นๆ ก่อนครับ"

เสียงทุ้ม นุ่มนวล และเปี่ยมไปด้วยความใจเย็นดังขึ้นเหนือศีรษะ ราวกับน้ำเย็นที่ราดรดลงบนกองไฟแห่งความตื่นตระหนก

ไอยรินค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียง และวินาทีนั้น... โลกที่หมุนติ้วด้วยความวุ่นวายก็เหมือนจะหยุดชะงักลงชั่วครู่

ชายหนุ่มตรงหน้ามีรูปร่างสูงโปร่ง ไหล่กว้างผายภายใต้เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนที่พับแขนเสื้อขึ้นอย่างสบายๆ แม้ช่วงอกและหน้าท้องของเสื้อจะเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบกาแฟเป็นวงกว้าง แต่ใบหน้าของเขากลับปราศจากร่องรอยของความโกรธเกรี้ยว

ใบหน้าขาวสะอาดสะอ้าน สวมแว่นตากรอบบางที่ขับเน้นดวงตาเรียวรีให้ดูฉลาดเฉลียวและอบอุ่น ริมฝีปากได้รูปกำลังคลี่ออกเป็นรอยยิ้มบางๆ... รอยยิ้มที่ส่งไปถึงดวงตา

"แต่เสื้อคุณ... มันเลอะหมดเลย" ไอยรินชี้มือสั่นๆ ไปที่เสื้อราคาแพงของเขา รู้สึกผิดจนแทบอยากร้องไห้

"แค่กาแฟเองครับ ซักออก... หรือถ้าไม่ออกจริงๆ ก็แค่ซื้อใหม่ ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร" เขาพูดติดตลกด้วยน้ำเสียงสบายๆ ราวกับพยายามจะบอกเธอว่า 'ผ่อนคลายเถอะ'

สายตาคมภายใต้กรอบแว่นเลื่อนลงมาสำรวจตัวเธออย่างรวดเร็วแต่สุภาพ

"คุณล่ะครับ? เจ็บตรงไหนหรือเปล่า? กาแฟหกใส่ตัวไหม? ไม่ได้โดนน้ำร้อนลวกใช่ไหมครับ?"

คำถามที่เต็มไปด้วยความห่วงใยนั้นทำให้ไอยรินชะงัก... เขาเป็นฝ่ายเลอะแท้ๆ แต่กลับห่วงว่าเธอจะเจ็บหรือเปล่า

"มะ... ไม่โดนค่ะ รินไม่เป็นไรเลย" เธอส่ายหน้าปฏิเสธ

"โล่งอกไปทีครับ" ชายหนุ่มระบายลมหายใจยิ้มๆ "ถ้าคุณโดนน้ำร้อนลวก ผิวสวยๆ คงแดงแย่... ผม 'วิน' ครับ เป็นหมออยู่โรงพยาบาลฝั่งตรงข้าม พอดีแวะมาซื้อกาแฟช่วงพักเบรก"

"ไอยรินค่ะ... เรียก 'ริน' เฉยๆ ก็ได้ค่ะ" เธอแนะนำตัวกลับ รู้สึกประทับใจในความสุภาพบุรุษของเขาอย่างประหลาด มันช่างแตกต่างจากผู้ชายที่เธอนอนกอดเมื่อเช้าลิบลับ "คุณหมอวิน... รินขอรับผิดชอบค่าเสียหายเสื้อคุณหมอนะคะ หรือให้รินเอาไปส่งซักแห้งให้..."

"ไม่เป็นไรครับคุณริน อย่ากังวลเลย ถือว่าฟาดเคราะห์" หมอวินโบกมือปฏิเสธอย่างนุ่มนวล "แต่ถ้าคุณรินไม่สบายใจจริงๆ..."

เขาเว้นจังหวะ ทำท่าครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะชี้ไปที่เคาน์เตอร์

"เลี้ยงกาแฟผมคืนสักแก้วดีไหมครับ? แก้วเมื่อกี้มันหกไปหมดแล้ว เสียดายแย่ ผมยังไม่ได้กินสักอึกเลย"

ข้อเสนอที่เรียบง่าย เป็นกันเอง และไร้ซึ่งการเรียกร้องที่มากเกินไป ทำให้ไอยรินเผลอยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกของวัน รอยยิ้มที่ไม่ได้เกิดจากการฝืนทำตามหน้าที่ แต่เป็นรอยยิ้มจากความรู้สึกขอบคุณจริงๆ

"ด้วยความยินดีค่ะคุณหมอ"

หลังจากสั่งเครื่องดื่มใหม่และจัดการเช็ดทำความสะอาดเสื้อผ้าเท่าที่ทำได้ ทั้งคู่ก็นั่งลงที่โต๊ะริมหน้าต่างเพื่อรอกาแฟ

"คุณรินทำงานอยู่ที่นี่เหรอครับ?" หมอวินชวนคุยเพื่อทำลายความเงียบ

"ใช่ค่ะ เป็น... เลขาฯ ผู้บริหารอยู่ชั้นบนสุดน่ะค่ะ" ไอยรินตอบ พยายามเลี่ยงที่จะไม่เอ่ยชื่อบริษัทหรือชื่อเจ้านาย

"เลขาฯ ผู้บริหาร... ฟังดูงานหนักน่าดูนะครับ" หมอวินพยักหน้าอย่างเข้าใจ สายตาจับจ้องใบหน้าสวยที่แม้จะแต่งหน้าปกปิด แต่ก็ไม่อาจซ่อนแววตาที่อ่อนล้าได้มิด

"คุณรินดูเหนื่อยๆ นะครับ... ขอบตาดูอิดโรย นอนน้อยหรือเปล่าช่วงนี้?"

คำทักทายที่ตรงจุดทำเอาไอยรินสะดุ้ง เธอยกมือขึ้นแตะใต้ตาตัวเองโดยอัตโนมัติ

"ดูออกขนาดนั้นเลยเหรอคะ? สงสัยคอนซีลเลอร์คงเอาไม่อยู่" เธอหัวเราะแห้งๆ "ช่วงนี้งานยุ่งน่ะค่ะ... เจ้านายค่อนข้าง... เอาแต่ใจ และใช้งานหนัก"

"พักผ่อนบ้างนะครับ ร่างกายไม่ใช่เครื่องจักร" หมอวินโน้มตัวเข้ามาใกล้นิดหนึ่ง วางแขนบนโต๊ะ ประสานมือกัน "คนเราต่อให้เก่งแค่ไหน ก็ต้องการการชาร์จแบตฯ... ดวงตาสวยๆ แบบนี้ ไม่ควรมีรอยคล้ำหรือแววตาเศร้าๆ นะครับ เดี๋ยวโลกไม่สดใส"

ประโยคนั้นกระแทกใจไอยรินอย่างจัง ความอบอุ่นจากคำพูดของเขาซึมลึกเข้าไปในหัวใจที่แห้งแล้ง

นานแค่ไหนแล้วนะ... ที่ไม่มีใครถามเธอว่า 'เหนื่อยไหม'

นานแค่ไหนแล้ว... ที่ไม่มีใครมองเห็นความเหนื่อยล้าในตาเธอ นอกจากมองหาแต่ประโยชน์จากตัวเธอ

ธามไม่เคยถาม... สิ่งที่เขาถามมีแค่ 'งานเสร็จหรือยัง' 'คืนนี้ว่างไหม' หรือ 'ทำไมมาช้า'

"ขอบคุณนะคะหมอวิน..." เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย "บางที... รินก็ลืมไปเหมือนกันว่าตัวเองไม่ใช่หุ่นยนต์"

"ถ้าเหนื่อยมากลองหาเวลาเบรกสั้นๆ ดูท้องฟ้า สูดหายใจลึกๆ หรือหาของอร่อยกินดูนะครับ" หมอวินยิ้มให้กำลังใจ "หรือถ้าเครียดจนปวดหัว แวะมาหาพี่ที่โรงพยาบาลได้นะ... พี่มียาดี หรืออย่างน้อยก็มีกาแฟอร่อยๆ เลี้ยงคืนแลกกับวันนี้"

สรรพนามที่เปลี่ยนจาก 'ผม' เป็น 'พี่' อย่างเป็นธรรมชาติ ทำให้ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงอย่างรวดเร็ว

"ค่ะพี่วิน... ขอบคุณมากจริงๆ"

ไอยรินยิ้มตอบ ยิ้มที่กว้างที่สุดในรอบสัปดาห์

ครืด... ครืด... ครืด...

เสียงโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะสั่นสะเทือนรุนแรงและยาวนาน ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำลายบรรยากาศอบอุ่นลงในพริบตา

Incoming Call: Time

รอยยิ้มของไอยรินจางหายไป สีหน้ากลับมาเคร่งเครียดและหวาดหวั่นอีกครั้ง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดรับสายด้วยมือที่เริ่มเย็นเฉียบ

"ฮัลโหลค่ะ..."

(อยู่ไหน?) เสียงทุ้มห้วนจัดลอดมาตามสาย เย็นชาและไร้เยื่อใย (ฉันบอกแล้วไงว่ามีประชุมบ่าย หายหัวไปไหนมา!)

"รินลงมาซื้อกาแฟค่ะ กำลังจะขึ้นไป..."

(ขึ้นมาเดี๋ยวนี้... ยัยมีนาเข้ามาอาละวาดทิ้งข้าวของไว้เกลื่อนห้องฉันไปหมด มาเก็บกวาดซะ! แล้วก็เตรียมเอกสารให้พร้อมภายใน 10 นาที ฉันไม่อยากรอ!)

ตู๊ด... ตู๊ด... ตู๊ด...

สายตัดไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงคำสั่งที่เห็นแก่ตัว

ไอยรินกำโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว ความรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแค่ 'คนใช้' หรือ 'ที่รองรับอารมณ์' ตีตื้นขึ้นมาจุกอก

"มีปัญหาเหรอครับ?" หมอวินถามด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นสีหน้าเธอ

"เปล่าค่ะ... เจ้านายโทรตามแล้ว" ไอยรินฝืนยิ้มที่ดูเหมือนจะร้องไห้ "รินคงต้องขอตัวก่อนนะคะ ขอบคุณสำหรับคำแนะนำดีๆ... แล้วเจอกันค่ะ"

"ครับ... สู้ๆ นะครับน้องริน"

ไอยรินลุกขึ้นเดินออกจากร้านกาแฟ ทิ้งความอบอุ่นและความปรารถนาดีของหมอวินไว้เบื้องหลัง เพื่อก้าวเท้ากลับเข้าสู่กรงขังที่เย็นชา

กลับไปทำหน้าที่ 'คนเก็บกวาด' ของผู้ชายที่เธอรัก... แต่เขาไม่เคยเห็นค่าของเธอเลยแม้แต่น้อย