พ่ายรัก..กับดักเวลา | Be My Time

ตอนที่ 3 :ของขวัญปลอบใจ กับดอกไม้ของใครบางคน

แสงแดดยามสายส่องผ่านมู่ลี่ปรับแสงเข้ามาในห้องทำงานของผู้บริหารระดับสูง แต่บรรยากาศภายในห้องกลับไม่ได้สดใสตามสภาพอากาศภายนอก

'ไอยริน' ยืนตัวตรงอยู่หน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ สายตาจับจ้องไปที่บัตรเครดิตสีดำขลับที่ถูกโยนลงมาตรงหน้าเสียงดัง แปะ ราวกับเศษพลาสติกไร้ค่า

"ไปจัดการให้ที" 'ธาม' เอ่ยขึ้นโดยไม่เงยหน้าจากเอกสาร "ซื้อสร้อยข้อมือ... คอลเลกชันใหม่ของ Cartier ไปให้มีนาหน่อย เอาเส้นที่แพงที่สุด สลักชื่อเขาด้วย"

ไอยรินเม้มปากแน่น ความรู้สึกเหมือนมีก้อนแข็งๆ จุกอยู่ที่คอหอย

เมื่อวานเขาเพิ่งไล่ผู้หญิงคนนั้นไปอย่างหมูอย่างหมา แต่พอวันนี้หุ้นบริษัทตกเพราะข่าวนางแบบสาวโพสต์ดราม่า เขาก็เลือกที่จะใช้เงินฟาดหัวเพื่อจบปัญหา... โดยใช้เธอเป็นคนจัดการ

"ค่ะ... ท่านประธาน จะให้แนบการ์ดด้วยไหมคะ?" เธอถามตามหน้าที่ พยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น

"อืม... เขียนอะไรก็ได้ ให้ดูเหมือนฉันรู้สึกผิด ให้เธอกลับมาคุยดีๆ จะได้จบเรื่องข่าวลือ" ธามเงยหน้าขึ้นมา สบตาเธอด้วยแววตาว่างเปล่า "ทำให้เนียนล่ะ อย่าให้เสียชื่อ"

"รับทราบค่ะ"

ไอยรินหยิบบัตรเครดิตใบนั้นขึ้นมา ความเย็นเฉียบของมันแล่นผ่านปลายนิ้วไปถึงขั้วหัวใจ

หน้าที่ของเธอ... นอกจากจะเป็นที่ระบายความใคร่ ยังต้องเป็นคนส่งสารรัก (จอมปลอม) ให้ผู้หญิงคนอื่นของเขาอีกกี่คนกันนะ?

ห้างสรรพสินค้าสยามพารากอน

ไอยรินเดินเข้ามาในช็อปเครื่องประดับหรูด้วยความรู้สึกว่างเปล่า พนักงานต้อนรับรีบกุลีกุจอเข้ามาดูแลเมื่อเห็นบัตรสมาชิก VVIP ที่เธอยื่นให้

"เส้นนี้ค่ะ... คอลเลกชันล่าสุด เหมาะกับคุณผู้หญิงที่มีรสนิยมหรูหรา" พนักงานหยิบสร้อยข้อมือเพชรระยิบระยับออกมาให้ดู

ไอยรินมองมันด้วยสายตาเฉยชา... สวย แต่ไร้ความหมาย

เธอสั่งห่อของขวัญและเขียนการ์ดด้วยลายมือบรรจง ข้อความขอโทษหวานหยดย้อยที่กลั่นกรองมาจากสมองอันชาญฉลาดของเลขาฯ มืออาชีพ ไม่ใช่จากหัวใจของคนให้

"เรียบร้อยแล้วค่ะคุณผู้หญิง"

ไอยรินรับถุงกระดาษสุดหรูมาถือไว้ เตรียมจะเดินออกจากร้าน แต่จังหวะที่หมุนตัวกลับ สายตาของเธอก็ปะทะเข้ากับร่างสูงโปร่งที่คุ้นตา

ชายหนุ่มในชุดลำลองเสื้อโปโลสีขาวสะอาดตากับกางเกงสแล็คสีครีม กำลังยืนเลือกต่างหูอยู่ที่เคาน์เตอร์อีกฝั่ง ใบหน้าด้านข้างที่ดูอบอุ่นและจมูกโด่งเป็นสันภายใต้กรอบแว่นใสทำให้เธอจำเขาได้ทันที

'หมอวิน'

ไอยรินชะงัก ลังเลว่าจะทักดีไหม แต่ก่อนที่จะตัดสินใจได้ หมอวินก็หันมาสบตาเธอพอดี

"อ้าว... น้องริน?" เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าทันที "บังเอิญจังเลยครับ มาทำอะไรแถวนี้?"

"สวัสดีค่ะพี่วิน..." ไอยรินยกมือไหว้ รู้สึกประหม่าเล็กน้อยที่ต้องเจอเขาในขณะที่ถือของขวัญให้กิ๊กเจ้านาย "รินมา... ซื้อของให้เจ้านายน่ะค่ะ พี่วินล่ะคะ?"

"พี่มาหาของขวัญวันเกิดให้คุณแม่ครับ" หมอวินชูต่างหูมุกคู่เล็กในมือให้ดู "ท่านชอบมุก... แต่พี่เลือกแบบไม่ค่อยเก่ง น้องรินพอจะช่วยดูหน่อยได้ไหมครับว่าคู่นี้สวยไหม?"

ไอยรินเดินเข้าไปดูใกล้ๆ "สวยค่ะ เรียบหรู ดูคลาสสิก เหมาะกับผู้ใหญ่ค่ะ"

"งั้นเอาคู่นี้แหละครับ เชื่อสายตาน้องริน" หมอวินหันไปบอกพนักงานทันทีโดยไม่ลังเล "ขอบคุณนะครับที่ช่วยตัดสินใจ ไม่งั้นพี่ยืนงงอยู่หน้าตู้มาสิบนาทีแล้ว"

เขาหัวเราะเสียงใส เป็นเสียงหัวเราะที่ทำให้คนฟังรู้สึกสบายใจอย่างประหลาด

"ยินดีค่ะ" ไอยรินยิ้มตอบ เตรียมจะขอตัวกลับ "งั้นริน..."

"เดี๋ยวครับน้องริน" หมอวินเรียกไว้ สายตามองไปที่นาฬิกาข้อมือ "นี่มันเที่ยงกว่าแล้ว ทานข้าวหรือยังครับ?"

ไอยรินชะงัก นึกขึ้นได้ว่าเธอยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยตั้งแต่เช้า นอกจากกาแฟแก้วเดียวที่ดื่มไปครึ่งแก้ว

"เอ่อ... ยังเลยค่ะ กะว่าจะรีบกลับไปเคลียร์งาน"

"ไม่ได้นะครับ" หมอวินขมวดคิ้วเล็กน้อย น้ำเสียงดุแบบนุ่มนวล "เป็นโรคกระเพาะหรือเปล่า? หน้าซีดๆ นะเรา กองทัพต้องเดินด้วยท้องครับ งานรอได้ แต่กระเพาะรอไม่ได้นะ"

"แต่ว่า..."

"ไม่มีแต่ครับ ถือว่าพี่ขอเลี้ยงตอบแทนที่ช่วยเลือกต่างหู... นะครับ ร้านอาหารญี่ปุ่นข้างบนก็ได้ เร็วดี ไม่เสียเวลางานแน่นอน"

สายตาเว้าวอนและจริงใจของเขาทำให้ไอยรินใจอ่อน... หรือบางที เธออาจจะแค่โหยหาช่วงเวลาที่จะได้พักหายใจจากการเป็นทาสรับใช้ของธามก็ได้

"ก็ได้ค่ะ... รบกวนด้วยนะคะ"

มื้ออาหารกลางวันผ่านไปอย่างรวดเร็วแต่เต็มไปด้วยคุณภาพ หมอวินเป็นผู้ฟังที่ดีและชวนคุยเก่ง เขาใส่ใจรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เช่น สั่งน้ำอุ่นให้เธอแทนน้ำเย็นเพราะเห็นว่าเธอเสียงแหบ หรือคอยตักอาหารใส่จานให้โดยไม่ต้องร้องขอ

"ทานเยอะๆ นะครับ ผอมไปนิดนะเรา" หมอวินพูดพลางคีบเทมปุระกุ้งใส่จานเธอ

"พี่วินคะ... พอแล้วค่ะ รินอิ่มจนจะกลิ้งได้แล้ว" ไอยรินหัวเราะ

"ดีครับ ผู้หญิงมีน้ำมีนวลน่ารักจะตาย"

บทสนทนาและรอยยิ้มของเขาช่วยเยียวยาจิตใจที่บอบช้ำของไอยรินได้มากโข เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกลับมาเป็น 'มนุษย์' อีกครั้ง ไม่ใช่แค่หุ่นยนต์ทำงาน

ก่อนแยกย้ายกัน หมอวินขอแลก Line ID กับเธออย่างเป็นทางการ โดยอ้างว่าจะส่งรูปแมวที่บ้านให้ดูแก้เครียด ซึ่งไอยรินก็ให้ไปอย่างเต็มใจ

14:30 น. ณ วรโชติเมธี กรุ๊ป

ไอยรินกลับมาถึงออฟฟิศพร้อมถุงของขวัญของธาม เธอนำมันไปวางไว้บนโต๊ะเขา แล้วรีบออกมานั่งทำงานต่อที่โต๊ะหน้าห้อง แต่ใจยังคงล่องลอยไปกับมื้อเที่ยงที่แสนอบอุ่น

"พี่รินคะ มีของมาส่งค่ะ!"

เสียงพนักงานรับส่งเอกสารดังขึ้น พร้อมกับกล่องกระดาษสีขาวผูกโบว์สีฟ้าอ่อนน่ารักที่ถูกวางลงบนโต๊ะเธอ

ไอยรินขมวดคิ้ว "ของพี่เหรอ?"

"ใช่ค่ะ จ่าหน้าถึงคุณไอยริน... จาก 'Dr. W' ค่ะ"

หัวใจไอยรินเต้นแรงขึ้นมาทันที เธอรีบเปิดกล่องดู

ข้างในบรรจุ 'มาการอง' สีพาสเทลเรียงสวยงาม 6 ชิ้น และขวดวิตามินรวมขวดเล็กๆ พร้อมกระดาษโน้ตใบเล็กที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ แต่ดูอบอุ่น

'ของหวานเติมพลังช่วงบ่ายครับ... อย่าลืมทานวิตามินด้วยนะ จะได้ไม่เพลีย สู้ๆ นะครับคุณเลขาคนเก่ง - พี่วิน'

รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าของไอยรินโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกอบอุ่นวาบแล่นไปทั่วอก เธอหยิบมาการองชิ้นสีชมพูขึ้นมาดูด้วยความทะนุถนอม

"ยิ้มอะไร?"

เสียงเย็นเยียบดังขึ้นจากด้านหลัง ทำเอารอยยิ้มของไอยรินค้างเก้อ เธอหันขวับไปมองก็พบ 'ธาม' ยืนพิงกรอบประตูห้องทำงานอยู่ สายตาคมกริบจ้องมองกล่องขนมในมือเธอด้วยความไม่พอใจ

"ปะ... เปล่าค่ะ" ไอยรินรีบวางขนมลง "ท่านประธานมีอะไรเรียกใช้รึเปล่าคะ?"

ธามเดินเข้ามาใกล้ สายตาไล่มองชื่อผู้ส่งบนการ์ดใบเล็กนั้น

"Dr. W? ...ไอ้หมอหน้าจืดนั่นอะนะ?" เขาแค่นหัวเราะในลำคอ "ว่างงานหรือไง ถึงมีเวลามาส่งขนมจีบสาว"

"เขาแค่ส่งมาขอบคุณค่ะ... พอดีรินไปช่วยเขาเลือกของขวัญให้แม่" ไอยรินตอบเสียงแข็ง ปกป้องความหวังดีของหมอวิน

"ไปเจอกันมา?" ธามเลิกคิ้ว "ตอนที่ฉันใช้ให้ไปซื้อของให้มีนาเนี่ยนะ?"

"บังเอิญเจอค่ะ"

"บังเอิญบ่อยไปไหม?" ธามกระชากกล่องขนมไปจากมือเธอ พิจารณาดูอย่างเหยียดหยาม "มาการอง? วิตามิน? หึ... ปัญญาอ่อน คิดจะจีบด้วยมุกเด็กๆ แบบนี้เหรอ"

"เอาคืนมานะคะธาม!" ไอยรินพยายามแย่งคืน "นี่ของของฉัน นายไม่มีสิทธิ์!"

"ทำไมจะไม่มีสิทธิ์? ฉันเป็นเจ้านายเธอ และเวลานี้คือเวลางาน!"

ธามโยนกล่องขนมลงถังขยะข้างโต๊ะอย่างไม่ไยดี เสียงกล่องกระแทกถังดัง ตุบ บาดลึกเข้าไปในใจไอยริน

"ธาม! นายทำเกินไปแล้วนะ!"

"เกินไปตรงไหน? ฉันไม่อนุญาตให้พนักงานกินขนมในเวลางาน" ธามตอบหน้าตาย ก่อนจะก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอ บีบคางมนให้เงยหน้าสบตาเขา

"และฉันก็ไม่อนุญาต... ให้ผู้หญิงของฉัน ไปรับของจากผู้ชายอื่นลับหลังฉันด้วย"

"ฉันไม่ใช่ผู้หญิงของนาย!" ไอยรินเถียงทั้งน้ำตาคลอ "ในเวลางานฉันเป็นเลขา นอกเวลางานฉันก็เป็นแค่นางบำเรอ... ฉันไม่มีสิทธิ์จะมีชีวิตส่วนตัวบ้างเลยหรือไง?"

"ไม่มี..." ธามกระซิบเสียงเหี้ยม "ตราบใดที่เธอยังรับเงินเดือนฉัน และยังนอนบนเตียงฉัน... เธอไม่มีสิทธิ์ไปยิ้มให้ใครแบบเมื่อกี้ จำไว้!"

เขาผลักหน้าเธอออกแรงๆ แล้วเดินกลับเข้าห้องไป

ไอยรินมองกล่องขนมในถังขยะ น้ำตาไหลพรากด้วยความเจ็บใจ

ความใส่ใจของหมอวิน... ถูกธามทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี

แต่สิ่งที่ธามทำลายไปพร้อมกัน... คือความอดทนของเธอที่กำลังจะหมดลงทุกที