ความเงียบงันภายในลิฟต์โดยสารส่วนตัวที่กำลังพุ่งทะยานขึ้นสู่ชั้นบนสุดของคอนโดมิเนียมหรู ช่างแตกต่างจากความเงียบสงบที่ 'ไอยริน' เคยสัมผัส มันคือความเงียบที่อัดแน่นไปด้วยแรงกดดันมหาศาล ราวกับอากาศรอบตัวกำลังถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น
'ธาม' ยืนกอดอกพิงผนังลิฟต์ สายตาคมกริบมองตรงไปที่ตัวเลขดิจิทัลที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ใบหน้าหล่อเหลาเรียบนิ่งไร้อารมณ์ แต่รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวเขานั้นรุนแรงจนไอยรินที่ยืนตัวลีบอยู่อีกมุมหนึ่งรู้สึกหายใจไม่ออก
เธออยากจะร้องไห้ แต่ตาน้ำตามันแห้งเหือดไปแล้วตั้งแต่ตอนที่เธอตัดสินใจกดตัดสายหมอวิน... ตัดความหวังสุดท้ายของตัวเองทิ้งไป
ติ๊ง!
เสียงประตูลิฟต์เปิดออกเหมือนเสียงระฆังเริ่มยกที่โหดร้าย ธามก้าวออกมาแล้วหันมาคว้าข้อมือเธอ กระชากให้เดินตามเข้าไปในเพนท์เฮาส์
ปัง!
เสียงประตูไม้สักบานใหญ่ปิดลงและล็อกอัตโนมัติ กั้นขวางโลกภายนอกออกจากโลกของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ
"ไปอา
