The Heartless CEO

CHAPTER 13

Rinne's POV

"Mr. Ingrid where are we going?" utal kong tanong habang nagmamadali niya akong hinila palabas ng opisina.

Masungit siyang lumingon sa gawi ko.

"Let's feed first your roaring dragon then let's continue what we already had started" Mr. Ingrid said.

Bumaba kami sa parking lot at naglakad papunta sa kotse niya. Binuksan niyang ang pituan ng passenger seat at sininyas niya ako na pumasok sa loob. Nagmadali siyang naglibot and in a minute nasa driver seat na siya. Sumulyap muna siya sa akin bago niya binuhay ang diwa ng sasakyan.

As we drive along the road, wala kaming imikan dahil nasa kalsada ang atensiyon ni Mr. Ingrid. Nilibang ko nalang ang sarili ko habang tinatanaw ang mga magaganda at matataas na mga building at yung mga street lights.

"Haven't you eaten your lunch Love?" pampasira nito sa katahimikan at nagising naman ang diwa ko.

Ayan naman tayo sa Love e. Lilingon sana ako pero nakatitig na pala ito sa gawi ko. Gusto ko tuloy siyang sigawan ng hoy! sa kalsada ka mag-focus at wag sa'kin.

Napatikim muna ako. "Not yet Mr. Ingrid" I confessed. Binaba ko kaagad ang tingin sa kamay ko.

Narinig ko ang buntong hininga niya.

"What's the use of having a lunch break if you don't mind eating your lunch?" nakataas kilay nitong tanong habang hindi inalis ang mga mata niya sa kalsada. "Or maybe I should implement another policy like ---No more lunch break" puno ng pag-kadismayado ang boses nito.

Ano? no lunch break? Nagbibiro ba siya?

Magkasalubong ang kilay ko. "N-No lunch break? seryoso po ba kayo sa sinabi niyo?" halos hindi ko maigalaw ang mga dila ko.

"What do you think?" he asked with playful smirk on his face.

Napakunot naman ang noo ko. So, kasalanan ko ba ang mag-trabaho ng maayos? kaya halos hindi na ako nakapag-lunch? Tsaka sino ba kasi ang nagbibigay sa'kin ng tambak na mga papeles? Gusto kong isumbat sa kanya pero wala akong lakas na loob.

"Pero hindi ko parin maiintindhan ang nais mo Mr. Ingrid. That would be unfair to the other employees" mahinang sabi ko at binaling ang tingin sa may bintana ng kotse niya.

Masungit itong lumingon sa gawi ko pero sumulyap muna sa parte ng dibdib ko.

"One more Mr. Ingrid I'm going to bite you for real" he murmured.

"Pardon?" nagtataka kong tanong.

"It's just two of us. Kung wala tayo sa trabaho, you can call me by my name. Love, I'm not your Mr. Ingrid right now but still your CEO" saka niya binalik ulit sa kalsada ang atensiyon.

Napalunok ako at tumatango nalang.

"Noted po Mr. Ing--"

"Heiden" Aniya

"Heiden" pagsang-ayon ko "Pero bakit mo naman po ipapatupad ang No Lunch Break?" tanong ko nalang. "It sounded like gusto mong patayin sa gutom ang mga empleyado mo sa ganyan na paraan"

Sumulyap ulit siya sa'kin pababa sa may dibdib ko at saka naman siya tumikim ng bahagya.

"Ano pa ang saysay ng lunch break na yan kung hindi mo naman sinusunod?" masungit niyang tanong.

So, are we really going to argue about this?

I sighed. May sense din naman ang sinabi niya pero ganun naba ka big deal sa kanya ang pagkabitin niya kanina? Nakaramdam ako ng maiinit na dugo sa pisnge ko dahil sumagi na naman sa utak ko yung nangyari sa amin kanina.

Saglit muna ako umiwas ng tingin "Pero hindi naman ata tama yan sa ibang trabahante"

"May sinabi ba akong idadamay ko sila? No Lunch Break is just for you Lov-- I mean for you" matigas nitong sambit bago pinahinto ang sasakyan.

"What?"

Hindi niya ako sinagot, binigyan niya lang ako ng isang sulyap at kagwapuhang ngisi bago lumabas ng sasakyan.

Lumabas na din ako sa sasakyan at sinalubungan siya sa harap ng kotse niya.

"Anong po ang ibig mong sabihin?" tanong ko kaagad.

"It just for you. Ikaw lang nman ang pasaway sa lahat ng employees ko" suplado nitong tugon.

Hah? Pasaway kaagad? Sobra naman to. Palagi ko naman sinusunod mga utos mo ah. Natameme ako bigla dahil sa sinabi niya.

Nahuli ko ulit siya habang sumusulyap sa parte ng dibdib ko. Kanina pa siya ah, nakakailang na.

Geez I saw him gulped. Bigla naman uminit ang pisnge ko dahil bumabalik na naman ang alaala namin kanina.

"Hey? can you fix that dress of yours? Baka dito ko nalang tatapusin ang nasimulan ko kanina" he said with a little bit uncomfortable tone.

Pinandilatan ko naman siya habang magkasalubong ang kilay niyang nakatingin sa kalsada.

Agad kong kinapa ang dibdib ko saka tinignan. Ang tanga ko at ang landi ng dibdib ko. Kanina pa pala nae-expose ang cleavage ko sa kanya. You know that cleavage is one of the sensitive thing about woman that can drool guys over.

I gulped at mabilis na inayos ang damit. Ikaw lang naman ang may kasalanan tapos ikaw pa magrereklamo?

"Sorry for that" sabi ko nalang.

Nakangisi si Heiden habang lumapit sa'kin.

"Don't be sorry. I liked the view anyway but that view is exclusively mine kaya wag na wag mong e-expose 'yan dito" matiim itong tumitig pababa sa labi ko pero bakas parin ang pagpigil niya sa kanyang sarili.

"Let's go" sabi nalang niya sabay hatak sa'kin papasok sa isang 5 star restaurant.

Pagpasok namin sa loob ng restaurant ay bumungad sa amin ang isang waiter. I bet he was already oriented by our arrival. Iginiya niya kami sa isang table with elegant ambient of skirting. Obviously this kind of setting is for wealthy people only.

Heiden assisted me before he went to his place which is across mine. The table was good for two person only and that means it would be just me and him. Nakangiting iinabot sa'kin ng waiter ang menu book at sinuklian ko naman 'yon ng matamis na ngiti bago ko tinanggap ang menu book.

"I don't have to but just give me a glass of champagne" malumanay na saad ni Heiden nung ibigay sana ng waiter sa kanya ang menu book.

Agad akong tumingala sa kanya sabay taas kilay.

"What was that for? hindi ka po ba o-order? so ibig sabihin hindi mo po ako sasabayin kumain?"

"Of course sasabayin kita pero hindi ako kakain. I had my dinner earlier and later? I guess" kibit balikat niyang sabi saka tumitig ito sa'kin na may halong kahulugan.

Mabilis kong iniwasan ang tingin sa kanya as I gulped.

Kroooooooooook ingay ulit ng tiyan ko. Bahagyang napatingin sa'kin ang waiter. Tumikim nalang ako.

"Ah okay, it's up to you" sabi ko pakunwari para hindi mahalata ang ingay na nagmula sa loob ng tiyan ko.

Napaiwas ako ng tingin at binaling na lang sa menu book ang atensiyon. I know what he means about.

After 20 minutes of waiting.

Nilapag ng waiter ang inorder ko. I ordered roasted chicken with fried rice, corn soup, and lemonade juice. Nag-wild pa ang dragon ko sa tiyan nung maaamoy ko ang pagkain.

"Eat up baby" sabi nya bago uminom ulit ng champagne niya pero nanatili parin sakin ang kanyang mga mata. Baby? sounds real.

Ang totoo, hindi ko talaga maintindihan ang isang katulad niya. Ang bipolar niya masyado. The only heartless CEO that I ever met but his flows made me more interested about him. He has a good heart somehow. Alam kong may tinatagong kabutihan ang isang tao.

Nagsimula na akong kumain. Gutom na gutom na kasi ako. Habang sumusubo ako, naaksidente akong tumingala kay Heiden na ngayo'y titig ng titig sa akin na may kapilyuhan. Ano naman kaya ang iniisip nito?

"Oh? why are you staring at me like that?" kunot noo niyang tanong. Mali Heiden. Dapat ako ang magtanong sayo niyan e. "Just continue eating your food. Mamaya mo nalang ako kakainin, I can wait"

Halos mailuwa ko naman ang mga pagkain dahil sa sinabi niya. Gosh! Saglit ko naman inayos ang sarili ko bago nagsalita.

"Nothing. H'wag mo kasi akong tignan ng ganyan baka hindi ako makakain ng maayos" sabi ko nalang at binaba ang tingin sa plato.

Nakakahiya kapag kumain ka na may namamasid sa paligid diba? na parang binabantay bawat nguya mo?

"Ano naman ang koneksyon ng mata ko sa pagkain mo?" pambara niya sa akin.

"Wag mo kasi akong titigan na parang kakainin mo ako" saad ko at sumubo para itago ang namumula kong pisnge.

Narinig ko itong tumawa ng mahina.

"Tss, don't worry. I won't eat you here. I'll find a better place for both of us at doon na kita kakainin" may halong kapilyuhan ang boses nito bago uminom ulit ng champagne.

Mabilis ko nalang nilunok ang hiwa ng manok sa bunganga ko at mabilis na inunom ang tubig ko dahil napaubo ako ng wala sa oras. I saw him chuckling but a quick concern crossed his face.

"Eat slow Love. Hindi kita minamadali"

Hindi ko nalang pinansin ang mga sinasabi niya. Dahil ang totoo hindi ko naman maigalaw ang dila ko para sagutin siya. Isa pa, palagi nalang umiinit ang katawan ko kapag nagtama ang mga mata namin. Binaling ko nalang ulit sa pagkain ang atensiyon ko.

I love this food so I ate them all.

"Are you done?" tanong ni Heiden habang prenteng nakaupo sa harap ko at nilalaro ang hawak niyang champagne.

Tumingala ako sa kanya habang, pinupunasan ang gilid ng labi ko gamit ang table napkin.

Tumikim ako. "I'm all done" saka binaba ang table napkin.

"Good, so let's go?" hindi pa ako nakasagot nang tumayo na siya at hinila na naman niya ako palabas.

Nagmamadali lang? hindi pa nga ako naka digest. Nakasunod lang ako sa mabilis nitong hakbang at napako sa mukha niya ang mga titig ko.

Ako naman ang magmasid ngayon. sa tagal tagal ng panahon, bakit Ikaw parin ang mahal ko? Wala sa sarili kong tanong sa Isip.

Papunta na kami sa parking lot ng may biglang tumawag sa akin.

"RINNE!"

"Sandali lang"

Napakurap ako at lumingon sa likod.

"It's her" I whispered mutely.

Agad akong bumitaw sa paghila sa'kin ni Heiden saka tinuon sa taong tumawag sa akin ang mga mata ko. Nagmamadaling lumapit sa gawi ko ang isang magandang babae.

"Rinne pwede ba kitang makausap? I have something for you... from your mother..."

***

Walang imikan sa loob ng sasakyan. Nakatuon naman ang atensiyon ni Heiden sa kalsada at ako naman ay malalim ang iniisip. Pansin ko ang panay na titig ni Heiden sa hawak kong envelope na binigay sa akin kanina. Mabuti naman naalala pa ako ng aking Ina. Kahit sa kabila ng mga kalokohan niya sa buhay.

Ngunit nakikita ko parin sa gilid ng aking mata ang panay na pagsulyap ni Heiden na para bang my gusto itong tanongin o sasabihin. Mas mabuti na ang walang imikan. Baka kung ano pa ang isasagot ko sa kanya kapag magtanong siya. Besides, if he's going to ask about this envelope, I don't want to talk about it.

Tumikim si Heiden upang sirain ang nakakabinging katahimikan.

"Hey are you okey?" nilingon ko siya na ngayo'y sa akin din tumitig.

Tumango ako. "Yes, I'm fine"

"I know you're not and it seems like you're overthinking. Is there something wrong or is it because of that woman earlier?" sunod-sunod nitong tanong sa'kin.

This is my problem not his. Baka iisipin niya ulit that I'm taking advantage of his generosity.

Umiling ako. "Wag mo'kong alalahanin besides, normal lang naman sa mga tao ang mag-overthinking kapag my problema sila"



Sumulyap siya saglit sa'kin. "I respect that. I don't have the right to intrude with your problem anyway" sambit niya at binalik sa kalsada ang atensiyon. Napabuntong hininga nalang ako. Tama siya, problema ko nga 'to.

"Address?" tanong niya.

"Hah?" teka ano daw, address?

"Subdivision Zone 6, #217" sagot ko kaagad nang nagsink-in sa isip ko ang tanong nito.