ปรารถนาสารเลว (ฉบับผู้ชายสารเลว)

ตอนที่ ๗ ขอความช่วยเหลือ -2

“ยอมทำทุกอย่างจริงเหรอ?” เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้ ไข่มุกรีบพยักหน้าตอบรับ “รู้ใช่ไหมว่า...หากเธอคืนคำจะเจอกับอะไร”

“ฉันไม่คืนคำแน่นอนค่ะ ช่วยฉันด้วยนะคะ” เธอรบเร้าให้เขารีบช่วยเหลือแล้วพาเธอออกไปจากที่แห่งนี้ หากเธอรอดออกไปเธอจะบอกทุกเรื่องให้กับแม่ได้รับรู้

“หนี้เท่าไหร่” เบรเดนหันหน้าไปคุยกับชายชุดดำ

“สิบเอ็ดล้าน”

“เงินไม่ใช่น้อย ๆ เธอคงต้องตอบแทนให้มันสมน้ำสมเนื้อหน่อยแล้วนะ” เขาหันมาพูดคุยกับไข่มุกอีกครั้ง ก่อนที่จะเซ็นเช็คอย่างรวดเร็วให้กับชายชุดดำตรงหน้า

หญิงสาวถูกดึงให้ออกมาจากสถานที่แห่งนี้ เบรเดนยัดเธอเข้ามาในรถยนต์ของตนเองก่อนที่จะพากลับมาที่วิลล่าของเขา โรเบิร์ตเดินออกมาต้อนรับ ทั้งบนโต๊ะในห้องรับแขกยังมีเอกสารวางเอาไว้

เบรเดนหยุดนิ่งตรงเอกสารที่ให้เลขาเตรียมเอาไว้ให้อ่านทบทวนเพียงไม่นานก่อนที่มันจะถูกยื่นมาตรงหน้าของไข่มุก เธอรับแล้วอ่านข้อความในกระดาษสีขาวขนาดเอ4 ความยาวเพียงสองหน้ากระดาษมีชื่อของเธอเขียนติดเอาไว้ที่บรรทัดด้านล่าง

“สัญญากู้ยืมเงิน” เบรเดนทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟา จ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย

“ฉัน…” แม้ว่าเงินที่เขาใช้หนี้ให้ จะเป็นเงินที่ตนเองไม่ได้ใช้สักบาท สุดท้ายก็เป็นเธอที่เอ่ยขอความช่วยเหลือจากเขา ถือว่าเป็นหนี้ที่แลกจากการกลายเป็นผู้หญิงขัดดอก มาใช้หนี้เป็นตัวเงินแทนมันคงดีกว่าอยู่มาก “สัญญาข้อสุดท้าย คุณจะให้ทำอะไรคะ”

“......” ชายหนุ่มหันมองไปทางโรเบิร์ตที่ยืนนิ่ง ก่อนที่เลขาหนุ่มจะเดินเข้ามาหาเธอ

“เชิญทางนี้ครับ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ ถึงภาษาไทยจะไม่ได้ชัดเจนเหมือนเจ้านายแต่ยังฟังรู้เรื่องมากกว่าคนต่างประเทศบางคนอยู่หลายเท่า

“จะพาฉันไปไหนคะ” ไข่มุกเดินตามหลังมาแต่ก็ยังสงสัยจึงถามขึ้น ประตูบานใหญ่ถูกเปิดออกกว้างก่อนที่โรเบิร์ตจะผายมือเชิญให้เธอเข้าไปด้านใน

“อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าได้เลยครับ เดี๋ยวคุณชายจะขึ้นมาอีกสามสิบนาทีครับ อย่าลืมนะครับว่าคุณเซ็นสัญญาไปแล้วยกเลิกไม่ได้นะครับ” เลขาหนุ่มกล่าวเมื่อมองเห็นสีหน้าที่เป็นกังวลของหญิงสาวตรงหน้า

“ค่ะ” เสียงประตูห้องปิดลง เธอหันมองไปรอบบริเวณห้องที่กว้างใหญ่ ขนาดห้องนอนของเธอยังไม่ใหญ่ขนาดนี้ เตียงนอนก็ใหญ่จึงลองนั่งลงไป รับรู้ได้ถึงความนุ่มนิ่ม

ไข่มุกกลายเป็นเด็กเธอทิ้งตัวลงนอนกลิ้งไปมา ก่อนที่มือเล็กจะวางทับสิ่งของบางอย่าง นั้นก็คือเครื่องอาบน้ำพร้อมเสื้อผ้าที่ต้องเปลี่ยนใส่

เสียงน้ำในห้องน้ำหยุดลงไปแล้ว ไข่มุกเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับชุดคลุมอาบน้ำสีขาว บนศีรษะของเธอยังมีผ้าเช็ดตัวผืนเล็กอีกผืนที่คลุมเอาไว้ผมที่เปียกน้ำถูกเป่าให้แห้งในเวลาอันรวดเร็ว

เธอหยิบชุดที่วางอยู่บนเตียงขึ้นมาดู แล้วต้องขมวดคิ้วเพราะไม่คิดว่าชุดนี้จะปกปิดอะไรได้ ชุดนอนเบาบางสีขาวหากเธอสวมใส่คงมองทะลุเห็นไปถึงไหนต่อไหน เคยเห็นแต่ตามร้านขายชุดนอน ไม่เคยซื้อมาสวมใส่สักครั้ง

สุดท้ายเธอต้องกลั้นหายใจสวมใส่ชุดผ้าเนื้อบางอย่างจำใจ หากแต่ยังสวมชุดคลุมทับเอาไว้ปิดบังความเขินอายให้ลดน้อยลงไปได้บ้าง

เสียงเปิดประตูทำให้ไข่มุกหันมองผู้มาเยือน เบรเดนใช้ลำตัวพิงที่ขอบประตูหันมองมาทางเธอ ในมือของเขายังมีแก้วไวน์แดงที่ยังดื่มไม่หมด สายตาคมจ้องมองตรงมายังหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างเตียงนอน

“ถอด” เขากล่าวเสียงเรียบแล้วสาวเท้าตรงมานั่งที่ปลายเตียงนอน “หูหนวกหรือไง”

“ถะ…ถอดอะไรคะ” ไข่มุกกระชับชายเสื้อคลุมอาบน้ำไม่ยอมทำตามที่เขาบอก จะให้เธอถอดชุดคลุมในตอนนี้คงได้มองเห็นเรือนร่างที่มีเพียงผ้าเนื้อบางที่ปิดอะไรไม่มิดอย่างแน่นอน

“จะถอดดี ๆ หรือจะให้ฉันถอดให้” เขาลุกเดินนำแก้วไวน์มาวางที่โต๊ะมุมห้อง

“ถะ…ถอดเองค่ะ นี่คือสัญญาข้อสุดท้ายใช่ไหมคะ” ถึงจะกลัวแต่ก็ยังอยากจะถามให้แน่ใจว่านี้คือข้อตกลงสุดท้ายที่เธอเซ็นสัญญาไปใช่หรือไม่ หนีจากการขัดดอกเธอก็ต้องมาพบเจอกับเรื่องแบบนี้อยู่ดีสินะ ทำไมชีวิตของเธอถึงได้ซวยซ้ำซวยซ้อนแบบนี้

“......” เบรเดนเดินเข้ามาใกล้ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงมา รับรู้ได้ถึงลมหายใจที่ผสมกับไวน์แดงที่ดื่มไป ยังมีกลิ่นของบุหรี่ติดมาเล็กน้อยแต่เป็นกลิ่นที่ทำให้เธอประหลาดใจไม่รังเกียจแต่กลับชอบ

“ใกล้เกินไปแล้วค่ะ” ไข่มุกขยับออกห่างแต่กลับถูกวงแขนของเขารั้งเอวเอาไว้

“ยังมีใกล้มากกว่านี้” เขายกยิ้มมุมปากเมื่อมองเห็นสองแก้มที่แดงระเรืองเพราะความเขินอาย ร่างบอบบางในอ้อมแขนดูสั่นเหมือนลูกนกที่ตกจากรัง แต่กลับกระตุ้นเลือดในกายของเขาให้ร้อนผ่าว