yazardan...
Gece yarısının zifiri karanlığı, Hasan’ın altındaki lüks aracın konağın avlusuna hırsla dalışıyla yırtıldı. Hasan, toz bulutu içinde duran arabadan bir hışımla indi; arka kapıyı sanki bir düşman kalesini yıkar gibi açtı. İçeride cenin pozisyonunda büzülmüş, acıdan ve korkudan nefesi kesilmiş Zilan’ı saçlarından kavradığı gibi dışarı sürükledi.
Kızın yaralı şakağından sızan kanlar, konağın asırlık taş zeminine damlarken Hasan, Zilan’ı avlunun tam ortasına, kirli bir çuval gibi fırlattı. Zilan’ın zayıf bedeni taşlara çarptığında boğazından boğuk bir inilti yükseldi ama sesi çıkmıyordu; ruhu çoktan o karanlık sessizliğe sığınmıştı.
bütün sönen hayalleri gibi, kaçmasıda son bulmuştu...
"Ana! Safiye Ana, çık dışarı!" diye kükredi Hasan. Sesi, konağın yüksek tavanlı odalarında ya
