Zilan...
Sayısız kötü gün geçirmiştim. Sayısız beter gün… Ama hiçbiri, bugünkü kadar ağır bir hasar bırakmamıştı içimde. Tanımadığım adamlar eve girmiş, resmen beni kaçırmaya çalışmıştı. Önder abi….Ve o çoban olmasa, kim bilir şu an ne haldeydim.
Uyku gözlerime uğramıyordu. Kapım kilitliydi. Odanın içinde, kendi etrafımda dönüp duruyordum. Duvarlar daralıyordu sanki. Nefes aldıkça boğazımda düğümlenen korku çözülmüyor, aksine daha da sertleşiyordu. saçlarım ve kollarım hırpalandığı için sızlıyorlardı... ama içimdeki minnet borcu katbekat artıyordu.
ya o an çoban ve Önder abi orada olmasaydı... Hele o diğer yabancı…
Önder abi onu önceden arka kapıdan gönderdiğini söylemişti. Ama o adamlar beni kaçırmaya çalıştığı anda, o da geri gelmişti ve oda Önder abiye ve çobana yardım etmişti... B
