yazardan...
hiç bir sigara dumanı, hiç bir hafıza kaybı insanın kendine yapılan kötülüğü unutamazdı... hele ki en yakın dostlar bu ihanetin başını çekiyorsa, gerisi yokuş aşağı gibiydi...
Yaman, akşamın serin havasında sürünün başına, elindeki Sigara ile tepedeki iki katlı eve bakıyordu. ışıkları açık, oldukça gösterişli konak bütün pisliklere ev sahipliği yapıyordu.
derin bir nefes alıp, sabahtan beri yemek yemediği için bir kez daha karnı guruldamıştı.
açlığa alışkındı. ama nedense, o küçük kızın gelip yemek bırakmasını dört gözle bekler gibi bir hali vardı...
sürüyü hareket ettirip, derenin kenarından sürüp, biraz daha uzaklaştı köyden..
gözleri tek tek ay ışığında koyunların üzerinde dolanıyor, bir maraz arıyordu.
gece oldukça sakin, ve sessizdi. arkasında epeyce Uzak kalan Dere
