“ปล่อยได้แล้ว” เหม่ยลี่ดึงมือที่ถูกกุมออก มองหน้าคนจูงอย่างไม่ไว้ใจเมื่อถูกพาเข้ามาในถ้ำที่ลับตาผู้คนแห่งนี้สองต่อสอง
ถ้าเธอหลงมาแถวนี้คนเดียวคงตายเพราะหลงป่า ถ้าต้องการหาที่ซ่อนตัวจากสัตว์ร้าย ก็คงเดินผ่านปากถ้ำนี้ไปอย่างโง่ ๆ เพราะดูไม่ออกสักนิดว่าเป็นถ้ำ แต่เธอคิดว่าที่นี่น่าจะเป็นฐานลับของเขา
“พาฉันมาที่นี่ทำไมกันแน่ ไหนล่ะไอ้อะไรดี ๆ ที่อยากให้ฉันดู”
“มีแน่ เดินเข้าไปข้างในกันเถิด” เขาเอื้อมมือจะจูงนางแต่นางกลับชักมือหนี มองด้วยแววตาหวาดระแวง “ข้าไม่พาเจ้ามาถึงที่นี่เพียงเพราะอยากทำเรื่องนั้นหรอกนะเหม่ยลี่ ข้าไม่อยากเสียเวลา ไม่อยากทำให้เจ้าต้องทรมานจากความแข็งกระด้างของหินพวกนี้หรอก”
“ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ” ตะคอกใส่เสียงดังข่มความอายที่ถูกพูดแทงใจ
“สีหน้าเจ้ามันฟ้อง”
“อย่ามารู้ดี” ปากต่อว่าแต่มือกลับขยี้แก้มเหมือนทำแล้วจะช่วยซ่อนอาการได้
“เบา ๆ หน่อยสิ เดี๋ยวคนอื่นก็รู้ห
