“รับทราบ เหล่าสิ่วจะรีบจัดการให้เดี๋ยวนี้”
“ไปกันเถิดเหม่ยลี่”
หญิงสาวโค้งศีรษะให้กวงพร้อมรอยยิ้มละมุน แล้วจึงเดินตามชายหนุ่มไปเงียบ ๆ
“ฉันขอโทษนะ” บอกกับเขาเมื่ออยู่ด้วยกันตามลำพัง
“เรื่องอะไร”
“เรื่องซันนี่” ถ้าไม่ใช่เพราะหลานชาย เขาคงมีเวลาส่วนตัวกับสาวงามไปแล้ว
ความคิดในใจของนางแต่เขาได้ยินชัดเจนในหู ทำให้เขานึกเคือง
“แม่นางคิดมากเกินไปแล้ว” แต่ก็กล่าวเสียงเนิบ ไม่แสดงความขุ่นเคืองออกไป “นี่คือห้องของเจ้า อาบน้ำกินข้าวและพักผ่อนเสียหน่อย ส่วนเขา ข้าจะพากลับไปที่เรือนของข้า”
“ฉันจะไปกับคุณด้วย”
“ไม่ต้องห่วง เขาแค่หลับไปเพราะห้วงเวลาที่ต่างกัน คงจะเหมือน ๆ กับอาการ..เจ็ตแล็กของบ้านเจ้านั่นแหละ คืนนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้า ส่วนเจ้านอนพักให้เต็มที่ เมื่อเขาตื่นขึ้นมาเจ้าจะได้ดูแลเขาให้ดี”
ตอนที่ไปถึงมิติของนางวันแรก เขาเห็นเจ้านกเหล็กที่บินอยู่บนท้องฟ้าแล้วเกิดความสนใจใค
