“เจ้าก้อนแป้งนี่คือซุนจื่อของข้าหรือ..” เสินเฉาชี้นิ้วไปที่เด็กน้อยในอ้อมแขนของแม่ยายน้องชาย “ซุนจื่อ..ลูกชายของเจ้าจริงหรือ”
“ไม่ผิด ไยท่านต้องตกใจด้วยเล่า”
“ข้าต้องตกใจสิ ในเมื่อข้าเห็นเจ้าอยู่แต่ในตำหนักตลอดเวลา แล้วเจ้าแอบไปมีลูกจนโตเท่านี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”
“ท่านพี่พูดเหมือนจับตาดูข้าอยู่ตลอดเวลา ทั้ง ๆ ที่ท่านพี่มักจะเข้าไปจำศีลอยู่ในถ้ำครั้งละเป็นนานสองนาน” เจตนาพูดเหมือนไม่ได้เจตนา
เมื่อรู้ว่าตัวเองพลั้งพลาดก็ร้อนรนจนเผลอแสดงพิรุธ แต่ก็รีบกลบเกลื่อนด้วยการหัวเราะ
“นั่นสินะ ข้าคงชินกับการเห็นเจ้าเก็บตัวอยู่แต่ในตำหนัก พักหลัง ๆ มานี้ข้าก็จำศีลแต่ละครั้งนานหลายเดือนด้วย เจ้าอาจจะย่องไปหากูเหนี่ยงตอนนั้นก็ได้” มองหลานชายตัวน้อยด้วยสายตานึกเอ็นดู ถึงแม้เด็กน้อยจะหน้าตาน่ารักน่าชัง แต่ภายในใจเขานั้นเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น เพราะการที่มีเด็กน้อยคนนี้เข้ามา ทำให้ตำแหน่งผู้นำดินแดนม
