เหม่ยลี่แอบหยิกคนหน้าไม่อาย ที่เรียกบุพการีของเธอว่าพ่อตาแม่ยายได้คล่องปากอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะรีบเดินไปหาพวกท่าน แต่พอเห็นสายตาของท่านทั้งสองก็รู้สึกกระดากกระเดื่องใจจนต้องหลบ ทั้ง ๆ ที่พวกท่านก็ทำตัวเป็นปกติ
“เตีย เหนียง หนูดีใจที่สุดเลยที่ได้เจอกันอีกครั้ง ดีใจมาก ๆ ที่เตียกับเหนียงปลอดภัย หนู..หนู..” เสียงเริ่มสั่นด้วยความรู้สึกผิด น้ำตาเริ่มคลอเบ้าจนพูดไม่ออก “หนูขอโทษ..ที่ข้ามขั้น..หนูกับเขา เรา..เรา..”
“เตียเข้าใจ เตียไม่ตำหนิหนูหรอก” ปลอบใจลูกสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและรอยยิ้ม แม้นางจะข้ามขั้นได้เร็วมากจนน่าตกใจ แต่เขาก็เข้าใจเหตุผลดี
ดวงตาเปื้อนน้ำตาฉายแววยินดี “หนูทำตัวไม่ดี เตียไม่โกรธจริง ๆ เหรอจ๊ะ”
“ไม่ดีตรงไหน ลูกไม่ได้ทำอะไรผิดนี่ จริงไหมเหนียง” หยวนตงหันไปถามความเห็นชอบจากฟูเหรินคนงาม
“เขาคือคู่หมั้นคู่หมายของลูก ลูกอยู่เคียงข้างเขามันจะผิดได้อย่างไร สำหรับเตียกับเหนียงแล
