“ชอบหรือไม่”
“ชอบสิ..เจ้าค่ะ”
เสินอี้ยิ้มกับคำหวานหูแกน ๆ ต่อท้าย “เอาไว้ข้าจะสอนวิธีเรียกใช้ให้ทีหลังนะ ตอนนี้เจ้าเก็บมันไว้ก่อนเถิด” แล้วจับกริชวางลงบนฝ่ามือของนาง กริชใหญ่ก็ย่อเหลืออันเล็กและกลืนหายเข้าไปในฝ่ามือนาง
“ท่านมารับนางกลับเรือนหรือ” หลังจากมอบเวทย์อาวุธให้กันเรียบร้อยแล้วหยวนตงก็ถามลูกเขย
“ไม่เชิง” เขาตอบแล้วมองเลยไปที่เด็กชายตัวน้อยที่หลับอยู่บนตั่งข้างกายแม่ยาย “ข้ามีเรื่องอยากปรึกษาท่านทั้งสองด้วย จะเป็นการรบกวนเกินไปหรือไม่”
“ไม่เลย เชิญพูดมาเถิด”
“เรื่องเสินเฉา จากที่ข้าพูดไปเมื่อเช้านี้ หลังจากที่กลับไปจากเรา เขาก็เรียกคนสนิทเข้าไปคุยกันสองต่อสองนานทีเดียว ข้าคิดว่าเขาคงรู้แล้วว่าอาซันไม่ใช่ลูกของข้า”
“ทำไมถึงคิดเช่นนั้นเล่า เพราะจากที่ข้าเห็น เขาเชื่อสนิทใจทีเดียว”
“เกอเกอของข้านั้นดูเหมือนฉลาดหลักแหลม แต่แท้จริงแล้วบุคลิกเท่านั้นที่ดูเหมือน ส่วนคนที่ฉลาดหลักแ
