ชายหนุ่มที่ถูกจิกศีรษะแน่นจนจมูกแนบไปบนภูเขาลูกย่อม ค่อย ๆ ดึงมือที่ทึ้งผมเขาออก เงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มละมุน มองใบหน้าแดงซ่านอย่างพึงพอใจ จูบปากอิ่มที่เผยอยั่วยวนสายตาอีกครั้ง
“เหม่ยเหรินได้โปรดออมแรง ข้ายังไม่อยากตายคาอกเจ้าตอนนี้หรอกนะ” หยอกเย้าก่อนจะก้มไปละเลงลิ้นบนยอดอกสีชาด ทำให้ร่างอรชรสั่นสะท้านราวนอนหนาวเหน็บอยู่กลางหิมะ
ฉกชิมลิ้มรสความหอมหวานจนเต็มอิ่มแล้วจึงซุกไซ้หน้าไปหาหน้าท้องแบนราบ พรมจูบและแตะลิ้นเบา ๆ หยอกเย้าตลอดทาง จนต่ำลงไปใต้ท้องน้อย
“อย่า!”
เขาหยุดชะงักเพราะถูกมือบางรั้งใบหน้าเอาไว้พร้อมกับเสียงห้ามที่ตื่นตระหนก เงยขึ้นมองนางด้วยความสงสัย
“ทำไมเล่า”
“ฉัน ฉันตื่นเต้นจนเหงื่อออกไปทั้งตัว อย่าทำแบบนั้นเลยนะ” เหม่ยลี่อ้อมแอ้มตอบด้วยความเขินอาย
เสินอี้ยิ้มละมุน เข้าใจความหมายที่นางต้องการสื่อ
“กลิ่นกายของเจ้าหอมจรูงใจข้ายิ่งนัก ข้าปรารถนาจะกลืนกินเจ้าทุกสัดส่วน
