เสินอี้เดินออกจากห้องนอนด้วยท่าทางกระชุ่มกระชวยแทบจะเหาะได้ แล้วใช้เวทย์ให้ปรากฏลูกแก้วขนาดเขื่องบนฝ่ามือ
ในลูกแก้วเขาเห็นเด็กชายตัวน้อยกำลังนอนหลับอยู่บนเตียงหลังใหญ่ภายในห้องนอนของนาง ก็กำมือทำให้ลูกแก้วหายวับไปกับตา
เสร็จแล้วจึงถ่ายทอดคำสั่งให้สาวใช้ที่ยืนนอบน้อมรอรับใช้อยู่หน้าห้องให้ไปเตรียมน้ำอาบอุ่นจัด แล้วกลับเข้าห้องด้านในไปหานาง
……………..
ผ่านไปไม่ถึงสองเค่อ สาวใช้ก็มายืนรายงานอยู่หน้าฉากกั้น ว่าเตรียมน้ำสมุนไพรสำหรับรักษาอาการบอบช้ำไว้ให้แช่ตัวเรียบร้อยแล้ว
หญิงสาวที่ถูกนอนกอดอยู่บนเตียงหน้าแดงจัดด้วยความอับอายต่อสาวใช้
“ฝีมือของคุณเหรอ” ถามเสียงเบาลอดไรฟัน “จะไปบอกเขาทำไมล่ะ แบบนี้พวกนางก็รู้หมดน่ะสิว่าฉันกับคุณ..” เอานิ้วชี้สองนิ้วมาเบียดกัน
เขาหัวเราะกับท่าทางของนาง “ก็ข้าเป็นห่วงเจ้านี่”
“ปล่อยให้ฉันนอนพักสักวันสองวันก็คงหายแล้ว ทำไมต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่ด้วยล่ะ”
