หลันหลันยิ้มตามนายหญิง แต่กลับไม่คล้อยตามความคิดของนาง มั่นใจว่าสิ่งที่จางผินเฟยกังวลอยู่นั้นมีส่วนเป็นไปได้ เพราะสตรีมนุษย์ผู้นั้นได้อาศัยอยู่ในตำหนักของเสินอี้เลยทีเดียว แต่ถ้าแย้งไปอาจทำให้นายหญิงอารมณ์เสีย สาวใช้อย่างนางขอเห็นรอยยิ้มของเจ้านายแบบนี้ดีกว่า
เรือนหวี่ ตำหนักเสินอี้
เสินอี้พิงขอบประตูห้องนอนเล็กของสตรีที่กลายเป็นฟูเหรินของตนเต็มตัว ทอดสายตามองนางที่กำลังปลอบหลานชายให้หลับอยู่เงียบ ๆ จนกระทั่งนางขยับตัวลุกจากเตียง จึงเดินเข้าไปหาด้วยฝีเท้าที่เงียบกริบ
คิ้วเรียวขมวดมุ่น ร้อนวาบ ๆ ตรงหน้าเมื่อหันไปเห็นคนที่เดินอวดความสง่างามเข้ามา เพียงแค่เห็นหน้าเขาในห้องนอนแค่นี้ สมองเล็ก ๆ ก็คิดถึงร่างเปลือยเปล่า และการกระทำสุดแสนเร่าร้อนของเขาได้อย่างน่าละอาย
เพียะ! ยกมือขึ้นตบหน้าตัวเองเพื่อดึงสติกลับมา
เสินอี้เดินประชิดตัวนางพอดี รีบจับมือที่ทำท่าจะตบแก้มตัวเองอีกข้างเอาไว้
“ทำ
