“จางจื่อผู้นี้เป็นผินเฟยของท่าน ผินเฟยจะมาพบฟูจวินของตัวเองต้องมีธุระด้วยหรือเจ้าคะ” นางมนุษย์ผู้นี้คงได้คลานขึ้นเตียงเขาแล้วสินะ ไม่เช่นนั้นคงไม่มานั่งหน้าตาระรื่นอยู่ในแดนมายาได้แบบนี้
สายตาไม่เป็นมิตรที่มองมาปราดหนึ่งของจางผินเฟย ทำให้เหม่ยลี่กระอักกระอ่วนใจ นอกจากนั้นยังมีความละอายแก่ใจรวมอยู่ด้วย รู้สึกเหมือนถูกจับได้ว่าเป็นชู้กับผัวเขา จนไม่กล้าเสนอหน้านั่งฟังต่อไปได้อีก
“จะไปไหนเหม่ยลี่” เสินอี้ถามหญิงสาวที่ลุกขึ้น
“ฉันจะไปดูซันนี่ เชิญพวกคุณคุยกันตามสบาย” เธอตัดสินใจที่จะแยกตัวจากไป เพราะไม่อยากทนอึดอัดไปมากกว่านี้อีกแล้ว
“อาซันมีคนคอยดูแลอยู่แล้ว เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงหรอก นั่งเป็นเพื่อนข้าอยู่ตรงนี้แหละดีแล้ว”
“ฉัน..” เจอคำพูดของเขาไปเธอก็ยิ่งลำบากใจ เหลือบเห็นถ้วยนมก็รีบชี้นิ้วใส่ “ฉันจะเอานมกับขนมไปให้ซันนี่ เขาคงหิวแล้ว” รีบหยิบของที่ต้องการแล้วเดินจากไปก่อนที่เขาจะเปล่งคำพ
