“ขอบคุณซูสุ ข้าซาบซึ้งในน้ำใจของท่านยิ่งนัก”
“ไม่ต้องเกรงใจ มีอะไรที่อยากให้เหลาสิ่วจัดการอีกหรือไม่”
“ตอนนี้ก็มีแค่นี้”
“เช่นนั้นเหลาสิ่วขอตัวไปจัดการงานตามคำสั่งท่านให้เรียบร้อยก่อน”
“เชิญ” ผายมือให้อีกฝ่ายอย่างให้เกียรติ
.........................
“เจี่ยเจีย”
“ครับผม” เหม่ยลี่ขานรับหลานชายที่กลายเป็นน้องชายตั้งแต่เกิดได้ไม่นาน “ซันนี่เรียกลี่เจี่ยทำไม”
“เหนียงอยู่ไหน ซันจะหาเหนียง” เด็กชายวัยสองขวบที่ไม่ได้เห็นหน้ามารดามาตั้งแต่เมื่อคืนถามพี่สาว
ได้ยินคำถามไม่ชัดถ้อยชัดคำจากปากจิ้มลิ้ม หญิงสาวก็อึ้งไปเล็กน้อย
“อืม.. เหนียง.. เหนียงไปไหนนะ ซันนี่รู้ไหม”
“ไม่รู้ เหนียงไปไหน ซันคิดถึง คิดถึงเหนียง”
เธอดึงหลานชายตัวน้อยมากอดด้วยหัวใจที่หดหู่ เธอเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าพ่อกับแม่เป็นอย่างไรบ้าง ตอนนี้ยังปลอดภัยดีหรือไม่ เขาคนนั้นช่วยท่านไว้ได้ไหม
“เจี่ยก็คิดถึงเหนียงเหมือนกัน
