“อือ”
“ตอบว่าครับสิ ครับ พูดซิ”
“ครับ”
“เก่งมากครับ” ปรบมือชื่นชมแล้วจัดการแปรงฟันล้างหน้าให้หลานชาย เรียบร้อยแล้วจึงจัดการกับตัวเองบ้าง ทำเสร็จอาหารและน้ำร้อนก็มาถึงพอดี แต่สาวใช้ทั้งสองที่ไม่จากไปไหนทำให้เธออึดอัดจนไม่กล้ากิน “พวกเจ้าทั้งสองไปทำงานอย่างอื่นก่อนก็ได้นะ อีกสักพักใหญ่ ๆ ค่อยกลับมาเก็บสำรับพวกนี้”
“ให้หนูปี้ช่วยดูแลคุณชายน้อยให้นะเจ้าคะ กูเหนี่ยงจะได้กินข้าวสะดวก”
“ไม่ต้อง ๆ” รีบปฏิเสธน้ำใจของสาวใช้ เพราะแค่นี้หลานชายที่บ่นว่าหิวยังเอาแต่มองคนแปลกหน้าด้วยท่าทางตื่น ๆ “พวกเจ้าออกไปก่อนเถอะนะ ทางนี้ข้าจะจัดการเอง”
สองสาวใช้มองหน้ากันด้วยท่าทางลำบากใจ แต่สุดท้ายก็พยักหน้ายอมทำตาม
“เจ้าค่ะ”
“กินข้าวเสร็จแล้วพวกเราจะนำเครื่องแต่งกายมาเปลี่ยนให้ แล้วจะพาไปพบเสินอี้นะเจ้าคะ”
“ตอนนี้เสินอี้อยู่ไหน”
“เมื่อสักครู่เสินอี้เป็นคนพาคุณชายน้อยมาส่งที่นี่ ตอนนี้น่าจะอยู่ที่หอง
