ร่างที่ชิดเบียดหัวเตียงจนไร้ทางถอยได้แต่เอนหนีไปด้านข้าง ยกมือยันใบหน้าคมคายที่โน้มเข้ามาใกล้ไม่ให้แนบชิด
“ฟังข้าพูดก่อน ข้าไม่ได้หมายถึงอย่างนี้นะ”
เสินอี้จับมือที่ยันอกตนไว้ มองใบหน้านวลแดงระเรื่อที่ดูหวาด ๆ แล้วคลี่ยิ้มอ่อนโยน
“วางใจเถิด คืนนี้ข้าไม่ทำอะไรเจ้าหรอก”
“จริงเหรอ” ถามอย่างลังเล “ไม่ได้หรอกข้าเล่นใช่ไหม”
“ไม่หรอก ข้าจะอดทนเอาไว้จนกว่าฟู่หมู่ของเจ้าเดินทางกลับ เพราะขืนข้ากลืนกินเจ้าทุกคืน เจ้าคงไม่มีแรงไปดูแลพวกท่านแน่” เห็นนางทำหน้าตาตื่น มองตนเหมือนตัวประหลาด ขยับปากเหมือนจะพูดแต่ก็พูดไม่ออกก็ยิ้มชอบใจ “ซาบซึ้งจนพูดไม่ออกเลยหรือเหม่ยลี่”
หญิงสาวรีบส่ายศีรษะ “ข้าอายต่อความหน้าด้านหน้าทนของท่านต่างหาก”
เพียะ! แล้วตีมือใหญ่ที่วางลงบนสะโพก “ปล่อยเลยนะ บอกว่าไม่ยุ่งแล้วไง”
“ไม่ยุ่งไม่ได้หมายความว่าจะไม่กอดไม่จับนี่ ถ้าไม่ให้แตะเจ้าเลยข้าทนไม่ได้หรอกนะเหม่ยลี่”
“เช่นนั
