Yine o anlardan biriydi. Onun için deli gibi endişelendiğim. Yanına uçup omuzuna konmak istediğim. Ağzıma kadar aşık olduğum adamın ağladığı yerde un ufak olduğum bu ruh hali beni mahvediyordu. Elimde olsa bütün üzüntüsünü alıp kendim yaşardım, öyle paramparça oluyordum. O öyle ağlayınca kendimi çok savunmasız hissediyordum. Beni herkesten tek bir sözüyle koruyacak olan o adam ağlayınca içimde devleşiyor onu, onu üzen ne varsa onlardan korumaya çalışıyordum.
En küçük zerrem bile ona kayıtsız kalamıyordu. Ben ona karşı neden bu kadar korumacıydım peki. Aşkım bu kadar büyük müydü? Sena Şener diyor ya hani ; Belki de biz öğrenmeliyiz...
Onunla öğrendim yürümeyi sanki. Hani ilk adımlarını babasına atan o kız çocukları varya, bdn o değilim işte. Ben ilk adımlarımı sevdiğim adama attığımı bile
