HOMIGEN SERIES III : A GIFT OF ONE NIGHT [Completed]

Chapter 3

---

"Ah ah ah oh baby aaaahhh god ang galing mo!" I hardly banged myself with this woman I'd just met somewhere.

Hinila ko siya patayo at buong lakas pinasok ang p*********i ko.

I can't believe that she had a guts on saying "Hi" puta ang normal ng tono huh? bwisit! I don't wanna see her fuckin' face ever again.

I hate her!

"Ahhh give me more ahhhh i'm coming baby aaaahhh the best!" sa babae ko binuhos lahat ng galit at gigil sa babaeng nakaharap kanina.

Matapos iyon ay iniwan ko siyang lugmok sa sahig at basta na lamang pumunta ng banyo at binuksan ang shower.

A few droplets of water was dripping all over my body. Naihilamos ko ang palad sa mukha, hinayaang umagos sa katawan ang tubig na nanggagaling sa shower.

Ang lakas ng loob niyang kamustahin ako matapos niyang gaguhin? go to hell Destiny dela Fuente!

--

Ilang araw mula ng insidenteng makita ang binata'y naging rason ng day dreaming hormones ko madalas. Minsan nagigising ng pawisan at parang totoong nag'ano kami. Nahihiya ako sa mga naiisip. I felt like a horny woman fantasizing a pervert man. I have to take a quick shower every night.

Kasalukuyang nasa hapag at kumakain kasama ni Nanay Nelly at ni Den-den ngunit hindi nasa mga ito ang presence ko, I never had enough sleep eversince that incident happened and partly because I knew that he was full of hatred and disgust.This is actually what I've got. A lifetime consequences that I need to face? I'm still madly inlove and unfortunately longing for Xavier Rod Villaforte.

It was really my fault. blaming myself is not enough to ease the pain, to ease his brokeness. Honestly, the real score why I came back home was not only for some family matters that I had to settled but it was for him. It's been always him. I have to win him back no matter what. Even though it's like counting the sands and stars in the whole universe. IMPOSSIBLE.

Alam kong maaring magdala ito ng matinding sugat sa damdamin ngunit gusto kong sumugal sa chances na mabuo kami, chances na makilala niya si Denver at chances na mahalin niyang muli. I believe in second chances. but it depends on the situation that we're actually in. Yung sa amin ni Xavier hindi ko alam kung paano...

Naputol ang pagmumuni-muni ng magsalita ang anak.

"Mommy let's go to mall! please, please?" tinaas-taas pa nito ang dalawang braso.

"Okay--okay kiddo. Just eat up first."

Natuwa ako ng bibong sumubo ang anak. Denver is my huggable stress reliever. His pinky chubby cheeks and white complexion makes me feel like pinching him the whole time. Ang cute ng anak ko, manang mana sa daddy niya!

Matapos mag breakfast ay pinaliguan ko si Den-den habang si Nanay Nelly ang nagbihis dito. Sinama ko ang matanda upang makapamasyal din kasama namin.

At the Mall...

"Mommy, I have to buy this!" he uttered innocently.

Muntik humagalpak sa tawa dahil sa hawak ng bibong anak.

"And why you have to buy a shaving cream huh?"

"Si Low low Papa nga nisheshave niya yung chin e. I think that's the potion for me to grow old like Lowlow." bahagyang natigilan sa sinabi ng bata.

"Eh bakit gusto mong lumaki tulad ni lolo papa?" may bumikig sa lalamunan ng mabanggit ang ama. Dad I missed you!

"Fara hindi ka na iyak Mommy. So I can be Lowlow papa for a while. Then find my real Daddy. And we can have a happy family! Yehey!" parang gustong mabasag ng puso ko sa narinig mula kay Denver. It was all my fault anak, the reason why you have to suffer this much. why you have to be a fatherless child. I'm sorry my baby boy.

Ngumiti lamang ako at umalis kami ng mens section upang puntahan si Nanay Nelly. Tapos na siguro siyang mag-grocery. Hindi kasi mapigilan ang matanda sa pagbili ng mga kailangan sa bahay. She was actually my second mother next to Mom. She took care of me since I was a little princess of my king and queen.

Binaba ko si Den-den at sandaling nagpahinga dahil sa may kabigatan narin ang anak marahil sa pagiging malaking bulas nito.

"Mommy would you buy me balloons? there oh!" pointing a woman holding a bunch of characterize balloons. He also made his famous puppy dog eyes convincing power.

"Hmm. Okay but be sure you'll be good. just stay here. Baka kasi pag-umalis si Mommy hindi tayo makita ni Nana Nelly." using my child-like tone and tapped his head.

"Okay Mommy I'll be good."

Saglit akong bumaling sa babaeng nagtitinda ng mga balloons upang pumili ng bibilhin para sa anak ngunit ng babalika si Den-den ay wala na ito sa kinatatayuan. Luminga-linga ako at nagbabakasakaling makita sa ibang mga stalls Den-den

Lumapit sa babaeng nakatayo malapit sa pinag-iwanan sa anak.

"Miss may nakita ba kayong bata dito? Medyo chubby at maputi po?"

"Sorry miss wala akong napansin..."

Diyos ko saan kaya nagpunta yung batang yun?

---

"I'll be back in a bit. Sige tatawagan kita later bud." pinatay ko ang phone at dumiretso ng mall. May kailangan akong bilhing regalo para sa inaanak na si Micah Lei.

Pinasya kong dumiretso ng male C.R. upang sipatin muna ang sarili. I'm looking at my own reflection in a full length built in mirror draping on the wall when a little boy stood beside me. He caught my attention because of his familiar eyes. It's somewhat reminds me of someone I used to know.

Inayos ko bahagya ang collar ng suot kong polo. He's just watching my every moves.

Napangiti ako ng bigla nitong ayusin din ang collar ng red polo shirt niya. I kept my both hands in my pocket then he did the same as if copying my style.

"Hey little boy are you copying me?" I said with huge grin.

"Hey big man are you copying me" utal nitong sabi na malawak din ang ngisi.

Tuluyan akong natawa sa kinikilos ng cute na batang kaharap. I remember my chilhood days, nuong hindi pa kami iniiwan ng iresponsableng ina. I also remember my Dad, he was very happy when everytime I tried to wear his shoes. Iyon lamang ang mga ala-alang di makakalimutan sa namayapang ama.

Lumabas ako ng C.R. kasunod ng bata. I thought it would be our last encounter but I was wrong when he followed my every foots steps. Lumingon ako kapagkadaka at di nga nagkamali sapagkat naroon din ang batang lalaki sa mismong likuran ko.

"Hey kiddo, are you following me?"

"Hey big man are you following me?" tumaas ang sulok ng labi niya at parang mas naging pilyo ang pamilyar na mata.

Napailing ako at patingkayad na umupo sa harap ng bata.

"Are you lost? Nasaan ang mga kasama mo?"

"Nope." ngumuso ang bata.

Then he touched my face as if he was longing for someone.

"You look like me. Chiguro mommy mo din chi mommy."

He pinched my cheeks and look into my eyes. Pinalaki niya ang kanyang mga mata at sinipat sipat ang aking kabuuang mukha.

"But that's impossible kachi big man kana ako kachi five years old palang" sinenyas ang apat na daliri kaya di ko napigilang matawa sa ikinilos niya.

"Den-den!!! Jusko mahabaging Diyos. Ikaw talagang bata ka!" saad ng medyo may katandaang babae.

Nagmamadali itong tumakbo sa kung sinong nasa likuran na marahil ay kasama ng bata kaya't pati ako'y napalingon sa kinaroroonan ng kung sino.

"Chorry po Nana kachi ano po kachi..."

"Lagot ka sa mommy mo kanina ka pa niya hinahanap. Gusto mo bang umiyak..." nahinto sa paglilitanya ang matanda at bumaling sa kinatatayuan ko.

"Naku Ser, pasensya na po kayo dito sa alaga ko at ngayon lang kasi nakalabas sa mall." hinging paumanhin ng ginang.

"No, okay lang po. I had fun talking with this little kid." I slightly patted his head.

Hanggang sa naputol ang aming pag-uusap ng biglang may sumingit sa likuran at tumawag sa pangalan ng bata. Her voice sounds familiar that cause me to stop for a sec.

"Oh god baby are you okay? Where did you go?"

---

Halos di ako magkamayaw kung saan susuot upang mahanap lamang ang anak. Kanina pa halos dumadagundong ang puso ko sa kaba. Hindi ako mapakali sa mga isiping lumalamon saking utak na baka kung anong mangyari sa anak. Sa panahon ngayon ay napakadelikado lalo na sa mga kumakalat na balitang kidnapping at iba pang krimeng kasangkot ang mga sindikato.

"Nana Nelly, sa kaliwa ka maghanap ako dito sa kanan."

"Oo hija."

Mabilis akong tumungo sa kanang bahagi ng mall at sadyang nilibot ang mga mata, nagbabasakaling makita si Den-den.

Makailang ulit akong umikot sa bahaging iyon ngunit wala man lang ni isang pamilyar na bultong nakita kaya't gusto ko nang maiyak at kung anu-anong masasamang bagay na ang pumapasok sa isipan. Hanggang sa napagpasyahang maghanap din sa kaliwa.

Ilang beses akong luminga-linga hanggang sa makita si Nana Nelly at si Den-den. Walang pagsidlan ang saya ng makita ko ang anak kaya't agad akong lumapit sa mga ito ng hindi man lamang napansin kung sino ang nakaharang.

Tinanong ko ang anak ngunit ngiti lamang ang isinagot saka bumaling sa taong nasa likuran. Akmang magpapasalamat ako sa taong marahil ay nakakita kay Den-den ngunit ng humarap dito'y halos urungan ako ng dila.

Shit. Why. now?

I'm trying to console myself from his viscious eyes and his aura that shouts a full arrogance, his feature is very intimidating. Kung dati nakakaya kong titigan siya kahit galit ngunit ngayon kahit makikitang kalmado ang kanyang mukha'y mababakasan ng galit na di kayang ilarawan. He was like a lion that ready to attack his prey. And of being placid is just neither his way to get the enemy and that is no other than but ME.

"Ahm. ah...s-salamat Mr. V-villaforte." s**t Destiny did you really swallow your tongue. Stupid woman!

"Mommy, mommy magkakilala kayo ni big man?" inosenteng tanong ng anak.

Palipat-lipat ang kanyang mata sa aming dalawa habang ako hindi makahuma kung paano makalulusot sa nakakailang na tagpo.

"So you're really back from where? Nowhere?" he sarcastically said.

His expression was blatantly mysterious yet bring shivers to my spine. Nakakatakot ang kanyang mga titig na sadyang nadedepina ng bawat anggulo ng kanyang mukha ngunit kahit anong pagsasalarawan ay hindi nababawasan ang epekto ng binata sa twing makikita ito, noon at magpasa hanggang ngayon. I felt like I travelled back in my past when I was a highschool kid from XIA who were madly inlove with this man in front of me.

"I-i went to Italy. I-ikaw?" f**k!really Destiny? Pagkatapos ng ginawa mo tatanungin mo siya? Wrong move!

Nagtatalo ang utak at puso ko sa mga nangyayari.

Bahagyang kumibot ang mapulang labi ng lalaki saka ngumiting patuya.

"Oh just here in the Philippines, minding my forsaken life." he replied.

Naiintindihan ko kung bakit lahat ng isasagot niya'y panay pasaring dahil kahit ako'y di ko mapatawad ang sarili sa pag-iwan dito limang taon na ang nakakaraan.

Wala akong maapuhap sabihin kaya't siya ulit ang nagsalita.

"Anyways, see you around Ms. Dela Fuente. And, hey little man nice to meet you." anito at bumaling sa anak pagkatapos ay dumaan lamang sa harap na parang walang nangyari habang ako'y naestatwa na ata sa kinatatayuan. Gusto ko siyang habulin, yayaing mag coffee or kahit ano wag lang ganito. Yung parang nabalik kami sa dating halos pangalan ko yata di niya alam.

___

"Sorry for what happened last night Des." hinging paumanhin ng kaibigan.

Marahil ay nabalitaan niya ang ginawa ni Xavier sa party kaya't gayon na lamang ang pag-aalala ni Su sa maaring maging epekto nito.

"I-it's okay, wala ka namang kasalanan" saad ko dito.

"No, it was really my fault. Kung hindi kita pinilit lumapit sa kanila hindi mangyayari yun."

Ngumiti na lamang ako upang pagtakpan ang lungkot at para hindi narin ma-guilty ang matalik na kaibigan.

"Wag' mo nang isipin, ang mahalaga tapos na."

Niyaya ko siya sa canteen upang sa gayon ay gumaan ang dibdib ng dalaga.

Maya-maya'y nagpaalam ang kaibigan sapagkat mayroon daw siyang pasok ng ganung oras.

Naiwan akong nag-iisa sa mahabang mesa sa canteen habang ang iba'y may kanya-kanyang grupong kinabibilangan.

"Miss pwede bang maki-share?"

"Huh? ah eh."

"Okay lang ba?" muling tanong nito.

"S-sure."

He was looking at me as if he knew me for a long time. His chiseled chest and an angelic face compare from other boys that has a swagged aura of city rich boys.

Ito ang unang pagkakataong may lumapit upang maki-share sa table ko.

"Bakit mag-isa ka yata? Nasaan ang kaibigan mo?" tanong nito

How'd you know that I have one?

"M-may klase e." tipid kong tugon.

"Ahm. By the way I'm Kurt. And you are?"

"D-des--"

"Destiny dela Fuente, right?"

"P-paano mo--?"

Tumawa lamang ang lalaki saka diretsong tumingin saking mga mata.

"Nandun ako sa party. I saw how Xavier Villaforte embarassed you." may nahimigan akong galit ng mabanggit nito ang pangalan ng binata ngunit di ko masabi kung guni-guni lamang iyon o ano.

Natameme din ako dahil di alam kung saan ipapaling ang mukha sa twing maaalala kung paano naging katawa-tawa sa harap ng maraming tao dahil lamang sa nag-iisang lalaking tinatangi ng puso.

"Oh sorry, pinaalala ko pa." he sincerely said.

"It's okay."

"Don't worry may araw din yang lalaking yan'" seryosong pahayag nito.

I looked at him intently so he gradually changed his facial expression into somewhat jollier as if he was cracking a joke on me.

Natawa ako sa naging reaksiyon niya kaya't medyo naging komportable sa maikling oras na kausap ang lalaki.

Hindi lamang isang beses siyang nakisalo sa mesa sa twing mag-isa ako, kundi maraming beses at ang lagi naming pinag-uusapan kundi ang pamilya ko'y si Xavier. I don't know why he was so interested with Xavier's life but it was somehow very comfortable with me.

Atleast, may gustong makipag-usap sakin kung tungkol sa bagay na may koneksiyon sa binata sapagkat natutulig na si Susie kakabanggit ko sa pangalang Xavier.

----

Hindi ako dalawin ng antok sa mga bagay na pilit sumisiksik sa utak.

I couldn't believe that I'm thinking this kind of desperate action just to enter with his life. again...

Masyadong pagpapakababa ang naiisip ko para lamang maging parte muli ng buhay niya.

Destiny let me remind you that it's all your fuckin' fault. So, so.be.it!

Pinilit kong ipikit ang mata at nagbabasakaling makatulog sapagkat mukhang kailangan ko ng sapat na lakas upang maisagawa ang mga plano.

KINABUKASAN maaga akong naghanda nang susuuting damit at ilang accessories na pwedeng magamit. I need to make haste if I wanna work this things out between us. Matapos ang lahat ng preparation ay humarap ako sa salamin at sadyang sinipat ang kabuuan.

Perfect.

"Okay, Destiny be yourself and don't forget to bring home the bacon" and that is Xavier Rod Villaforte...

Lumulan ako sa kotse at tumungo sa opisina ng lalaki. Abot-abot ang kaba saking dibdib ngunit kailangan kong maging matatag lalo sa paghaharap naming dalawa.

----

"Kurt a-anong ginagawa mo dito?" Nagulat ako isang araw ng makita ang binata sa mismong loob ng bahay.

Naputol ang pagsagot sana nito nang biglang sumingit ang ina.

"Iha magkakilala kayo?"

"O-opo"

"Mabuti naman kung ganun. Siya ang anak ni Mr. Lagman." nakangiting saad ng ina.

Kilala ko ang binanggit ng ina, siya ang isa sa mga major stockholder ng pagmamay-aring kompanya ng ama. Halos magkapanabay lamang ang posisyong hinahawakan ni Daddy at ni Mr. Lagman. Although im not really connected with their business madalas kong naririnig ang pangalan niya lalo sa usaping business deals kaya't pamilyar sakin ang matanda ngunit ang hindi ko alam ay may anak itong kasing-edad ko.

"Tita, dumaan lamang po ako para ipaalam si Destiny. Magpapasama po sana ako." anang binata.

Nagulat ako ngunit bago makatanggi ay pumayag na ang ina.

We went to a cozy bar. It's really my first time na makapasok sa lugar na ganun lalo kung hindi kasama ang matalik na kaibigan.

"B-bakit tayo nandito?" tanong sa binata.

He smirked.

Kurt called the waiter and asked a hard liqour and a lemon juice for me. I know we're too young for this place but i dunno' why they allowed minors to imbibed alcoholic drinks.

"Gusto mong malaman?" he dangerously smiled.

Parang naiba ang tingin sa binatang kaharap ngayon. I've felt a sudden rage with his words.

Tumango ako at diretsong tumingin sa kanyang mga mata.

"I want you to be a part of my plan."

"W-what do you mean?" naguguluhang tanong sa binata.

"Look at that asshole in the couch."

Bahagya akong lumingon sa sinasabi ni Kurt at nanlaki ang mga mata sa tinutukoy niya. Walang iba kundi si Xavier Rod Villaforte.

"That asshole needs to learn his lesson for dumping innocent girls. Mga taong dapat sinisira din ang buhay tulad ng ginawa niya sa mga babaeng pinaglaruan niya." anitong parang may pait sa bawat binibitiwang salita.

"H-hindi kita maintindihan Kurt. I-i think i should go" akmang aalis ngunit pinigilan niya ang braso at hinigpitan ang pagkakahawak dito.

"How'd you feel when the person you love suddenly became sad for a long time then decided to took away her own life just because she was threw off by some useless asshole?"

"I-im sorry wala akong maintindihan sa mga sinasabi mo" iniwas ko ang braso ngunit di natinag ang binata sa pagkakahawak dito.

"When i saw you in that party, it flashed back all the things that happened with her. Kaya nakipaglapit ako sayo upang magtulungan tayong mapabagsak si Villaforte."

Hindi ko maapuhap ang mga tamang salita sa binunyag ng binata sa dahilan ng pakikipaglapit nito. All I know why he became friendly with me was because it's a natural decision or without any hidden agenda but I was wrong.

"I'm sorry Kurt. Hindi kita mapagbibigyan sa gusto mo." iniwas ko ang braso.

Nakipagsiksikan sa mga taong nagsasayaw sa gilid dahil sa kagustuhang makaalis sa lugar na yun at upang makalayo narin sa binata ngunit ilang hakbang pa lamang ang nagagawa ng mabunggo sa matigas na bagay at bahagya sanang matutumba ngunit mabilis ang mga kamay nitong umalalay saking likod na nagdala ng kakaibang damdaming mahirap ipaliwanag.

"T-thank you." tinignan ko kung sinong may magandang loob na sumalo sakin ngunit bahagya akong natigilan ng mapagtantong si Xavier.

"X-xav..."

"Ohh. Nice memory miss. Are you really following me?" ayon dito at bumakas ang nakakalokong ngisi.

"W-wala akong alam sa mga sinasabi mo"

"Really?" nanlaki ang mata ko ng maramdamang bumaba ang mga palad nito pababa sa bewang ko.

Ngunit bago pa makaiwas ay may humatak sakin dahilan upang hayaang magpatangay sa kung sino.

Dinala niya ko sa parking lot at dahil sa sobrang lakas nito'y hindi ako makapalag.

"L-let me go!"

"See what happened earlier?" ani Kurt.

"I don't understand if why you are doing this, but please spare me."

Tumalikod ako upang tumawag na lamang ng taxi at makauwi sa mansyon ngunit natigilan ako sa mga sinabi ng inaakalang kaibigan.

"Someday you'll going to ask my help Destiny and I'll make sure of that." sadyang dumilim ang mukha ng binata na parang di ko talaga siya kilala. I dunno what is real with his personality at all.

Hinayaan ko na lamang at nagmamadaling lumulan ng taxi ngunit nanatili itong nakatingin sakin hanggang sa makalayo ang sinasakyan.

-----

KASALUKUYANG nasa harap ng building na pagmamay-ari ng binata. Halos hindi ko magawang ihakbang ang mga paa ngunit sa twing' naiisip na maaaring maging daan ito sa muling pag-aayos naming dalawa'y lumalakas ang loob ko.

Lumapit ako sa receptionist ng naturang gusali.

"Hi, I'm looking for Mr. Villaforte."

"Do you have any appointment with him miss?"

"Actually I don't have but please kindly tell him. It's Miss Dela Fuente. Thank you."

Sinubukang kontakin ng receptionist ang linya ng private office ng lalaki. Ilang sandali pa'y pinaakyat ako ng babae sa 40thFloor at habang nasa loob ng elevator ay abot-abot ang kabang sumasaloob sakin.

Ting!

Brace yourself woman!

Nasa dulong bahagi ng hallway ang office ng binata kung kaya't walang masyadong empleyado. Huminga ako ng malalim bago sinimulang katukin ang nakapinid na pinto.

"You may come in." anito sa baritonong boses.

Binuksan ko ang pinto at tumambad ang malawak na opisina ng binata. Asul ang bawat wall paper at sa kabilang bahagi'y may mini bar, ilang coffee set at mamahaling coffemaker. Makikita rin ang isang malaking sofa at isang computer set na malapit sa animo mini library ng binata na sadyang lagayan rin ng mga confidential files.

Natigilan ako ng bahagyang tumikhim ang lalaki. Nakatayo siya paharap sa malaking transparent wall na kung saan tanaw ang ibang naglalakihang buildings sa makati.

"What brought you here Ms. Dela Fuente?" he said using his cold baritone voice.

"Ahm." s**t Destiny pulled yourself off

Tuluyang humarap ang binata na lalong nakadagdag saking kaba dahil sa nakikitang animosity sa ekspresyon ng mukha ni Xavier.

"Look I'm a busy person, if you don't even know why---"

"I.want.you.back Xavier."