"Ne alaka şimdi sekiz yıl önce çöpten bulunmasıyla?" dedim, bir türlü mantık kuramıyordum.
"Kadın o kadar takıntılı ki Emir ’in üzerine çöp kokusu sinmiş olduğunu iddia ediyordu. Sözde o koku bir türlü çıkmıyormuş. Bu yüzden Emir’ i her gün yıkatıyordu, hem de saatlerce... Yıllarca bu böyle sürdü. Hala bir gün duş almasa delirecek gibi olur Emir. Bu takıntı, annesinin ona dayattığı şeylerin bir eseri."
Sözleri mideme yumruk yemiş gibi hissettirdi. Bu, bir çocuğa yapılabilecek en büyük zulümlerden biriydi. Tamam her gün yıkanmasını isteyebilirdi ama çöp koktuğunu iddia etmek manyaklıktı. "Yok artık." dedim. "Bir insanın üzerinden 30 yıla yakın bir koku nasıl çıkmamış olabilir? Kadının aklı gitmiş resmen!"
Arzu acı bir gülümsemeyle başını salladı. "İşte böyle böyle Emir ’i bu hale getirdi
