İkizlerin sessizliği bu sabah bir mucize gibi gelmişti. Asil, Emir’ in kucağında huzurla uyuyordu; minicik yumrukları göğsüne çekilmiş, yüzünde masum bir ifadeyle derin bir nefeste gibiydi. Alis ise kollarımdaydı, ama her zamanki gibi çok huysuzdu. Minik minik mızıldanıyor, yüzünü buruşturup duruyordu. Daha şimdiden kişilikleri belirginleşmişti. Asil sakin ve uysal, Alis ise tam bir küçük savaşçıydı. Demir ise tam tersi olacağına inanıyordu. Asil' in Emir gibi güçlü olacağından emindi. Alis ise küçük Demir' di onun gözünde. Kendi ne kadar sevgiye muhtaç kaldıysa o kadar sevgiye boğuyordu Alis' i. Büyüyüpte huyları belirgin olunca ne yapacak çok merak ediyordum. Benim inandığım gibi olursa büyük şok olacaktı.
Tam Alis ’i yatıştırmaya çalışıyordum ki kapıdan Demir girdi. Gülümsemesi, sesin
