Panikle çığlık attım, “Başak!” diye bağırdım. Duman ve Duhan, karanlıkta Başak’ı bulmak için elleriyle etrafı yokluyorlardı; gözleri endişeyle parlıyordu. Karanlık içine gömülmüş olmasına rağmen, herhangi bir iz bulamıyorlardı.
Duman, Başak’ın olmadığı köşeyi incelemeye devam ederken, Duhan bir adım geriye çekildi. “Burada yok,” dedi, sesi kesik ve titrekti.
Karanlık, bir an için sessizliğe büründü. İçimde bir umutsuzluk dalgası yükseldi. Başak’ın yokluğunun getirdiği belirsizlik, kalbimin her anını zorluyordu.
Duman, gözlerini karanlıkta gezdirerek, “Başak’ın buradan nasıl kaybolduğunu anlamıyorum. Burada sadece biz varız,” dedi. Kafası karışmıştı ama aynı zamanda belirgin bir öfke vardı.
“Ne yapacağız?” diye sordum, sesi titreyerek. “Başak’ı nasıl bulacağız?”
Duhan, bir süre sessiz
