Hayat, bize her şeyi verirdi ama sırf bizi kandırmak içindi. Zamanı geldiğinde öyle güzel elimizden alırdı ki verdiklerini, neye uğradığımızı şaşır, bocalardık.
Artık dayanamıyordum.
Bir köle gibi seçimler yapmaktan, seçimlere uyumaktan ve burada olmaktan bıkmıştım.
Kafayı yemek üzere falan değildim artık yemiştim.
Sıçttğımın oyunu resmen bizimle dalga geçiyordu. Oyuna başladığım güne de, kayıt olduğum güne de, bu oyunda vakit harcadığım günlere de lanet olsun.
“Bize ders veriyorsunuz güya değil mi?” diye bağırdım hiddetle. Elimde tuttuğum zarf avuçlarımın içerisinde ezilmiş bükülmüş ve yok olmuştu. O kadar sinirli, o kadar öfkeliyim ki anlatamazdım. İşin kötü tarafı bu sinirimi çıkarabileceğim veyahut atabileceğim hiçbir şey yoktu.
“Kendinizi komik mi zannediyorsunuz siz? Öyle
