Duhan'ın yanına yaklaştığımda, yüzündeki şaşkınlık ve hayranlık beni mutlu ediyordu. Beni gördüğünde kelimeleri toparlayamıyordu, gözleri büyümüş ve ağzı hafifçe aralanmıştı. Üzerimdeki kıyafetlerin ve duruşumun onda yarattığı etkiyi fark etmek, içimde hoş bir his uyandırdı. Duhan'ın tüm düşüncelerini alt üst ettiğimi görebiliyordum; gözlerini benden alamıyordu.
Ona biraz daha yaklaştım ve bakışları donmuş bir şekilde bana odaklandı. Yüzünde afallamış bir ifade vardı, ama bunu sevimli buldum. Hafifçe gülümseyerek bir adım attım ve yanına oturdum. Gözleri hâlâ üzerimdeydi, bana duyduğu hayranlık açıkça okunuyordu. Duhan’ın bu durumda nasıl tepki vereceğini bilmek bana keyif veriyordu.
"Duhan," dedim kendimden emin bir şekilde, "Bu gece seninle özel bir görevimiz var. Şu anki hâlinle daha
