ตอนที่7 l เพื่อนกิน

1446 Words

เรือนหน้าคมกร้านค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้ เบสหลับตาพริ้มเชิดปลายคางเล็กน้อยตั้งรับกับสิ่งที่จินตนาไว้ ทว่า...ธันวากลับกระตุกยิ้มร้ายเบือนหน้าไปข้างกกหูเธอแทน “คิดว่ากูจะทำอะไรไม่ทราบ” เสียงยียวนทำให้หญิงสาวลืมตาพรึบเป็นจังหวะเดียวกับที่คนเจ้าเล่ห์ถอยห่างออกไปขบขันกับการได้แกล้งเธอ “ไอ้ธันวา!! ขำหาพ่องมึงเหรอ” “มึงคิดว่ากูจะจูบเหรอไงไอ้ทอม” ไม่เอ่ยเปล่าแต่เอามือขยี้ผมเธอไปด้วย “ใครคิดแบบนั้นวะ กู...กูแค่แสบตาเว้ย มึงนั่นแหละยื่นหน้ามาทำไม” เสียงแข็งประกาศกร้าวเอ่ยพร้อมกับปัดมือหนาทิ้ง ผลักอกแกร่งห่างออกไปก่อนจะปาถุงเสื้อใส่ แล้วหมุนตัวเดินกระแทกเท้าจากมา ระหว่างทางก็เอาแต่บ่นพึมพำ เจ็บใจตัวเองที่ดันเผลอคิดแบบนั้น ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าคนอย่างไอ้ธันวาไม่มีทางทำได้หรอก ไอ้เบสนะไอ้เบส ไม่น่าเลย... เธอเดินกลับมาหากลุ่มเพื่อน เห็นชัชยืนกระดกกระป๋องน้ำอัดลมอยู่ คนกำลังโกรธปรี่เข้าไปคว้ามาดื่มเอง “เฮ้ย! นั่นของกู” มีเหรอที่เธอจะฟังคำปราม ซดจนหมดแล้วส่งกระป๋องเปล่ากลับไปให้ “เชี้ย มึงแดกของกูหมดทำไมวะ” ชัชทำหน้าน้อยใจ “เงินกู กูจะแดกทั้งหมดก็ได้ ไอ้ตูนเอามา!!” ว่าแล้วก็หันไปคว้าขวดน้ำในมือตูน และของเอ เธอสลับดื่มประชดเพื่อน ไม่ถือสากินน้ำร่วมปากกัน วินาทีนั้นธันวาเปลี่ยนมาเป็นเสื้อช็อปแล้วเดินกลับมาพอดี เพื่อนสามคนยักไหล่ส่งซิกให้รู้ว่าเบสกำลังอารมณ์ไม่ดี พร้อมกับบอกใบ้เรื่องน้ำที่กำลังซดไม่เกรงใจ คนมาใหม่เอื้อมไปหยิบน้ำขวดสุดท้ายจากบนโต๊ะ ซดดื่มไปอึกหนึ่งก่อนจะยื่นไปให้หญิงสาวที่เพิ่งดื่มน้ำเสร็จพอดี “เอาของกูไปกินดิ” “ไม่กิน!! กูกลัวติดโรค” เบสปัดขวดน้ำธันวาอย่างเด็ดขาด น้ำเสียงแข็งกร้าวแต่แฝงด้วยแววเขินอาย เบสกินของเพื่อนคนอื่นได้ไม่ถือสาไม่คิดมาก แต่กับธันวา...เธอไม่เคยแม้แต่จะถูกเนื้อต้องตัว ความรู้สึกแปลก ๆ ตีตื้นขึ้นมาชั่วครู่ จนต้องเบือนหน้าหนี แสร้งหันไปเปลี่ยนเรื่อง “ไอ้ชัช มึงวิ่งแพ้คืนนี้มึงเลี้ยงเบียร์” “ฮะ! มึงต่างหากวิ่งมาที่โหล่” ชัชเถียงกลับ “ไม่รู้แหละ มึงต้องเลี้ยง” “แต่...” ชัชเลือกที่จะหุบปาก เพราะธันวายืนเป็นฉากหลังเบส ส่งซิกพยักหน้าเบา ๆ ให้หนึ่งครั้ง ชัชจึงต้องยอมไปโดยปริยาย “ก็แค่เนี่ย” หญิงสาวได้สิ่งที่ต้องการแล้วสะบัดพรืดไปอีกทาง เหลือบมองธันวาก่อนจะเดินปรี่ไปทางบันไดเพื่อขึ้นตึกโดยไม่บอกไม่กล่าว “เฮ้ย! ไอ้เบสรอกูด้วย” ตูนเห็นเช่นนั้นรีบตามไปติด ๆ คนอื่นก็เช่นกัน สองทุ่ม “เอ้า ชนนนน” แก้วเบียร์ทุกใบชนกันดังกรุ๊งกริ๊ง เสียงหัวเราะปะปนกับเสียงกีตาร์ไฟฟ้าและเสียงร้องของวงดนตรีที่โหมโรงด้วยบทเพลงเพื่อชีวิตสุดคึกคัก แสงไฟสีส้มสลัวสะท้อนเงาบนใบหน้าของแต่ละคน ดวงตาทุกคู่เต็มไปด้วยความสนุก เบสหัวเราะพลางแกล้งเพื่อนฝั่งตรงข้าม ชัชบ่นพึมพำถึงเงินค่าเบียร์ที่เพิ่งเสียไป ตูนยกแก้วขึ้นดื่มรวดเดียวหมด ธันวาแอบมองเบสเป็นระยะ ส่วนเอนั่งโยกตัวกับจังหวะเพลง ไม่ยากที่กลุ่มห้าคนจะตกเป็นเป้าสายตาของทั้งร้าน ไม่ใช่แค่เสียงโหวกเหวกที่ดัง แต่การแต่งกายของพวกเขายังอยู่ในชุดเสื้อช็อป ความสนุกดำเนินเรื่อย ๆ จนกระทั่งมีกลุ่มใหม่มาทัก “พี่ชัช...” เสียงหวานเป็นของกลุ่มหญิงสามคนเดินมายืนข้างเจ้าของชื่อ ทั้งโต๊ะหันไปมองซึ่งนั่นคือรุ่นน้องคณะไหนสักอย่าง เบสคุ้นหน้าแต่นึกไม่ออกว่าชื่ออะไร และไม่คิดจะสนใจด้วย หันกลับมานั่งฟังเพลงต่อ มารู้ตัวอีกทีพวกหล่อนก็จับคู่กันเสร็จสรรพ คนที่ทักนั่งข้างไอ้ชัช ที่เหลือนั่งข้างไอ้เอ และไอ้ตูน ดูสนิทชิดเชื้อแน่นอนว่าคืนนี้พวกมันคงได้กินของฟรี บรรยายกาศคึกครื้นกลับต้องสงบเมื่อมีคนนอกมาร่วมโต๊ะ เบสนั่งจิบเบียร์เงียบ ๆ ในขณะที่พวกเพื่อนเอาแต่คุยเอาแต่นัวกับคู่ตัวเอง ลืมไปแล้วมั้งว่าเธอก็นั่งร่วมโต๊ะด้วย ทว่า... “สเปกพี่ธันวาเป็นยังไงหรือคะ ไม่แน่ฉันอาจแนะนำเพื่อนให้” หญิงสาวที่นั่งข้างตูนหันไปถามเจ้าของชื่อ บรรยากาศบนโต๊ะกลับเงียบกว่าเก่าทุกสายตาหันไปจับจ้องคนถูกถาม จะว่าไปเป็นปีแล้วมั้งที่ไม่เห็นมันควงผู้หญิงคนไหน ปกติมันป๊อปและหน้าตาดีที่สุดในกลุ่ม คนถูกจ้องซดเบียร์หมดแก้ว ก่อนจะวางลงแล้วหันมาจ้องเบส “กูชอบ...” เขาหยุดลากเสียงไป ทำสีหน้าจริงจังที่สุดในชีวิต กลุ่มเพื่อนยังตะลึงปกติเห็นทำแต่หน้านิ่ง วันนี้เปลี่ยนสีหน้าก็เป็น “หือ คงสวยนมใหญ่ ๆ ใช่ไหม” หญิงสาวอีกถามต่อ “ไม่ กูชอบ...” เจ้าของเสียงจ้องเบสไม่วางตา ขณะนั้นเธอหยิบแก้วเบียร์ขึ้นมาจิบเพื่อกลบเกลื่อน และเขาก็พูดต่อ “กูชอบผู้ชาย” พรวดดดด!! เบียร์ในปากพ่นใส่หน้าไอ้ตูนที่นั่งตรงข้ามกัน ทุกคนอึ้งกับคำตอบ ส่วนตูนแทบไม่โวยวายที่น้ำสีเหลืองกระเด็นใส่ เพราะมัวแต่ประหลาดใจ ไม่ยักรู้ว่ารสนิยมธันวาเปลี่ยนไปแล้ว พวกผู้หญิงทำหน้าเซ็งกะตายในขณะที่เพื่อนชายทำหน้าขยะแขยง เผลอรวบคอเสื้อในท่าเดียวกัน ต่างกลัวว่าสักวันจะถูกไอ้ธันวาละเมิดพรหมจรรย์ทางก้น ทว่า! กลับมีคนเดียวที่หัวเราะออกดังลั่น ทำลายบรรยากาศอึดอัดกลายเป็นคึกครื้นเหมือนเดิม “ฮ่าฮ่า กูไม่เชื่อ” “ทำไมมึงไม่เชื่อวะเบส” ธันวาถามพร้อมกับยกข้อนิ้วมาเท้าคาง หรี่ตาจ้องเบสเหมือนสิงโตกำลังจ้องเหยื่อ แผ่รังสีอำมหิตให้รอบข้างรับรู้กันทั่วหน้า ก่อนจะเอ่ยต่อ “กูชอบคนผมสั้น ผิวขาว ตัวเล็ก นี่แหละสเปกกู” ทุกคนหันขวับไปจ้องเบสทันที แต่ดวงตาคู่สวยกลับเบิกกว้าง ฉายแววครุ่นคิดถึงคำตอบของธันวา อื้ม...พักนี้มีผู้ชายตัวเล็กแปลกหน้าคนไหนมายุ่งกับมันเปล่าหน่า ก็ไม่มี! หรือว่าตนจะพลาดใครไป “แล้ว...” จังหวะที่เบสจะเผยอปากถามต่อ กลับถูกชัชแทรกดักหน้า “พอ ๆ แดกเบียร์กันดีกว่า มีใครจะเอาเพิ่มไหม กูได้จ่ายทีเดียว” “ดี ๆ สั่งมาเพิ่มเลย” บรรยากาศบนโต๊ะกลับมาเป็นปกติ นั่งดื่มนั่งคุยกันเหมือนเคย เบสเริ่มปวดท้องจึงลุกจากโต๊ะมาเงียบ ๆ ไปทางห้องน้ำ เธอยืนรอเข้าแถวเกือบห้านาทีกว่าจะได้เข้าห้องส้วม จังหวะที่เดินออกมาจากห้องน้ำหญิงนั้น เบสเอาแต่ก้มหน้าสำรวจความเรียบร้อยของเสื้อ ทันใดนั้น ร่างของเธอปะทะกับใครบางคนอย่างแรงถึงกับเซถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ดีที่ด้านหลังเป็นผนังไม่งั้นเธอคงก้นจ้ำเบ้าไปแล้ว “ขอ...” เธอเอ่ยก่อน แต่ยังไม่ทันจบประโยค ฝ่ายตรงข้ามก็สวนมา “ไอ้ทอม! มึงไม่มีตาดูหรือไง” เสียงตวาดเป็นของผู้ชายอายุเยอะกว่า เขาใส่เสื้อเชิ้ตแขนขาวสีฟ้าพับแขนทั้งสองขาวถึงข้อศอก สวมแว่นตาสีใส ทรงผมจัดเสยเรียบร้อย น่าจะเป็นพวกวัยทำงาน ไม่นึกว่าจะมาเที่ยวโรงเบียร์แบบนี้ด้วย น่าจะไปคลับหรือสถานที่ที่เหมาะกับอายุ “อ้าวพูดงี้ก็สวยดิลุง” เบสไม่ยอมหรอก เจอไอ้พวกบุลลีเกลียดที่สุด “หนอย! เรียกกูลุง อย่าคิดว่ากูไม่กล้าทำอะไรมึง” คนเดือดดาลไม่เอ่ยเปล่า ใช้มือหนึ่งคว้าคอเสื้อเบส ส่วนอีกมือกำแน่นง้างสุดแขนจะต่อย เบสรู้ดีว่าต้องเจออะไร กระนั้นก็ยังไม่หวาดหวั่นเชิดปลายคางขึ้นนัยน์ตาทอชัดความแข็งกร้าว รอมันทำร้ายร่างกายดิรับรองจะเอาคืนเป็นพันเท่า ทว่า! อ้าวๆ นางเอกจะห้าวใครก็อย่าห้ามนะงานนี้

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more