เสียงอู้อี้แผดร้องในอุ้งมือหนา หัวใจของเบสเต้นแรงราวกับจะทะลุนอกอก สัญชาตญาณกระตุ้นย้ำ ๆ ให้เอาตัวรอด ซึ่งทำได้เพียงกำมือแน่นทุบใส่หลังมือของมันรัว ๆ จนคนด้านล่างต้องรีบห้าม “โอ๊ย! กูเอง”
เสียงคุ้นหูทำให้เบสหยุดนิ่ง พอมือหนาผละออกจากริมฝีปาก เธอก็หันขวับไปมองคนด้านหลังทันที
“ไอ้เชี้ยธันวา!! ทำอะไรของมึง” ใบหน้าจิ้มลิ้มโกรธจนแดงแปร๊ด
“กูแค่ล้อเล่น”
“ล้อเล่นกับผีอะดิ ถ้ากูหัวใจวายขึ้นมาทำไง”
“แค่นี้คนอย่างมึงไม่เป็นไรหรอก”
“หนอย...ว่าแต่ไอ้ชัชไปไหน ไม่อยู่ห้องทำไมไม่บอกวะ”
“มันไปห้องเมีย”
“คนไหน”
“ไม่รู้ดิ แล้วมึงมาห้องมันทำไมอีก”
“มาอาศัยนอนอะดิ กูทะเลาะกับพี่มา”
“เรื่องไอ้หมอนั้นเปล่า”
“ใช่ กูอยากเมา แม่ง! พี่ไม่เคยด่ากูแต่วันนี้กลับเข้าข้างผู้ชาย” ยิ่งคิดเบสก็ยิ่งอารมณ์เสีย
“งั้นไปนั่งห้องกู”
“หือ? มึงมีห้องตั้งแต่เมื่อไหร่”
“วันนี้” ธันวาไม่เอ่ยเปล่า หมุนตัวเดินไปห้องตรงข้
