เสียงทักทำให้ทั้งคู่หยุดชะงัก แขนธันวาปล่อยคอเบสเป็นอิสระ หญิงสาวรีบก้าวห่างออกมา พร้อมกับไปเกาะแขนคนมาใหม่แทน
“พี่ชัชขา”
“อี๋...ออกไปเลยไอ้เบสกูขนลุก” เขาเอ่ยพร้อมกับผลักหน้าผากมน มีเหรอที่เบสจะยอมปล่อยมือง่าย ๆ และไม่ใช่แค่เกาะแขนแต่เธอซบไปบนอกแกร่งด้วย
“พี่ชัชอย่าผลักไสกันสิคะ หนูรักพี่คนเดียว” น้ำเสียงออดอ้อนเอ่ยแกมเล่น เบสเล่นถึงเนื้อถึงตัวกับเพื่อนเสมอ แกล้งทำเป็นสาวน้อยไร้เดียงสาออเซาะแบบนี้ออกจะบ่อย
การหยอกล้อของเบสกับชัชดูเหมือนไม่มีอะไร แต่ท่าทางของธันวากลับแสดงออกชัดเจนถึงความไม่พอใจ ดวงตาคมกริบฉายแววขุ่นเคือง ปากเม้มเป็นเส้นตรง ขณะที่มือใหญ่กำแน่นจนเส้นเลือดปูด ก่อนที่ร่างสูงจะเดินจากไปโดยไม่เอ่ยคำใด ทิ้งไว้เพียงบรรยากาศตึงเครียดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
“ไอ้ธันวาเป็นอะไรวะ” เบสหันไปถามชัช
“หึงมึงมั้งเบส”
“ฮ่าฮ่า ตลกตายแหละ”
“เออ ๆ รีบตามมันไปดีกว่า”
“ไอ้บ้านี่เดาอารมณ์ยาก
