ตอนที่2 l เพื่อนในแก๊ง🔞
809 Words
@บ้านหลังหนึ่งในซอยอารีย์
ร่างบางจ่ายเงินเสร็จสรรพเดินเข้าบ้านสบายใจเฉิบ ไม่รู้ตัวเลยว่ามีใครคนหนึ่งกำลังรอการกลับมาของเจ้าตัวอยู่
แอ่ม!!
เสียงกระแอมดึงความสนใจให้คนในเสื้อช็อปหันไปมอง นั่นคือพี่สาวแท้ ๆ ชื่อ ‘เบลล์’ อายุยี่สิบแปด เป็นพนักงานในบริษัทแห่งหนึ่ง กำลังนั่งกอดอกอยู่บนโซฟาตัวยาว ใบหน้าบึ้งตึง เพราะห่วงน้องสาวทำตัวเถลไถลไม่ยอมกลับบ้าน
“เราเป็นผู้หญิงนะ ทำไมทำตัวแบบนี้”
เบสทรุดตัวนั่งสวมกอดพี่สาวทันที เธอไม่ชอบเลยที่ได้ยินพี่พูดกรอกหูเรื่องเป็นผู้หญิง รู้แหละว่าเพศสภาพใช่! แต่ในใจกลับคิดว่าเป็นผู้ชายดีกว่า...รอสะสมเงินให้ครบแสนก่อนเหอะจะเอาไอ้นมสองเต้านี้ไปให้หมอตัดทิ้งแน่
“พี่เบลล์ไม่ไปทำงานเหรอ”
“ไป แต่รอเรากลับมาก่อน หือ? กลิ่นเหล้าคลุ้งขนาดนี้ กินมาอีกแล้วหรือ” คนเป็นพี่ทำจมูกฟุตฟิต
“กินมานิดหน่อย”
พี่สาวเป็นฝ่ายดึงมือเรียวออกจากเอว ก่อนจะขยับตัวหันหน้าไปหาน้องสาว
“เลิกคบไอ้พวกนั้นได้ไหม”
“โห...พี่เบลล์ คบกันมาตั้งสี่ปีจะเลิกคบได้ไง พวกนั้นไม่ได้ทำอะไรเสียหายนะพี่” ประโยคเดิม ๆ พี่สาวบ่นเรื่องเพื่อนตั้งแต่น้องสาวเข้าเรียนใหม่ ๆ จนตอนนี้ใกล้จะจบแล้วก็ยังบ่นไม่เลิก นับวันพี่เบลล์จะทำตัวเหมือนเป็นแม่เข้าทุกที
“แต่เราเป็นผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มมันดูน่าเกียจ”
“มีแต่พี่นั่นแหละที่คิดว่าเบสเป็นผู้หญิง ดูผมนี่สิ ไหนจะนมที่รัดอยู่เนี่ย ใคร ๆ ก็รู้ว่าเบสเป็นทอม”
“เฮ้อ...พี่เถียงเราไม่ชนะ”
“ก็เบสเป็นน้องพี่ มามะมาให้หอมแก้มซะดี ๆ”
“ไม่ย่ะ ตัวเหม็นเหล้าอย่ามายุ่งกับฉัน” เจ้าของเสียงแหลมไม่เอ่ยเปล่า แต่ใช้ฝ่ามือยันหน้าผากน้องสาวด้วย
พวกเธอหยอกเย้าหัวเราะคิกคักเล่นกันเป็นประจำด้วยความสนิทสนม เป็นคู่พี่น้องที่รักใคร่กันดี เพราะเติบโตกันมาตามลำพัง ไม่มีบิดามารดาคอยเลี้ยงอุ้มชูเหมือนครอบครัวอื่น ค่าใช้จ่ายจะเป็นหน้าที่ของพี่สาว เบสรับรู้ถึงความยากลำบากของเบลล์มาตลอด ดังนั้นจึงสัญญากับตัวเองว่าจะเป็นคนเข้มแข็งปกป้องพี่สาวให้ได้
สองพี่น้องแยกย้ายทำหน้าที่ของตน เบสขึ้นมาบนห้อง ผิวปากถอดกระดุมเสื้ออย่างอารมณ์ดี ทว่าในกระจกเงาสะท้อนชื่อเจ้าของเสื้อบนปกข้างซ้าย “ธันวา” ทำให้ฉุกคิดขึ้นได้ว่าควรบอกเจ้าของชื่อก่อนว่าตนเป็นคนหยิบมา เพื่อไม่ให้ทางนั้นตกใจ แต่คนอย่างเบสรีบร้อนซะที่ไหนกัน แก้ผ้าเสร็จเดินไปอาบน้ำสบายใจเฉิบ ก่อนจะพันแค่ผ้าขนหนูรอบอกกลับออกมา แล้วไปหยิบสมาร์ตโฟนที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะ
ดวงตากลมโตเบิกกว้างกว่าเก่าเมื่อเห็นหน้าจอปรากฏ สายไม่ได้รับถึงสิบห้าสาย จากคนคนเดียว คือชื่อ ‘ไอ้ชัช’ หนึ่งในเพื่อนร่วมแก๊ง เธอกดวิดีโอคอลกลับ แต่คนแรกที่เห็นกลับเป็น ‘ธันวา’
[มึงเอาเสื้อกูไปใช่ไหม]
“กูยืม” หญิงสาวยิ้มนิด ๆ ยามเห็นสีหน้าปลายสายโกรธ
[หยิบไปไม่บอก ไม่เรียกว่ายืมเว้ย]
“นี่ไงกูบอกมึงแล้ว”
[หลังมึงเอาไปแล้วเนี่ยนะ]
“พวกมึงเสือกหลับกันเองช่วยไม่ได้”
[ไอ้เบส!!]
“หน่า ๆ มึงก็ใส่เสื้อกูกลับไปดิ เฟย์ดี”
[เชี้ย! ใครจะไปใส่ได้วะ]
“นั่นห้องไอ้ชัช มึงก็ยืมเสื้อมันดิ ฉลาดหน่อยไอ้ธันวา”
[หนอยมึง...เอาเสื้อกูไปแล้วยังจะมาหลอกด่ากูอีก]
จังหวะนั้น เจ้าของโทรศัพท์ก็แทรกหน้าเข้ามาร่วมเฟรม
[เฮ้ย! นั่นมึงใส่แค่ผ้าขนหนูเหรอวะไอ้เบส]
“เออ กูเพิ่งอาบน้ำเสร็จ มีอะไรไหม? หรืออยากจะดูนมกู”
[นมแบน กูไม่ดูให้เสียสายตา]
“แต่กูอยากให้พวกมึงดู มา ๆ เดี๋ยวกูถอดให้เห็นชัด ๆ” เสียงเย้าแหย่ไม่เอ่ยเปล่า จับปมผ้าขนหนูทำเป็นจะดึงจริง ๆ
[แค่นี้โว้ย] แต่ธันวากลับเอ่ยแทรก แล้วกดวางสายไปในทันที
“โด่...คิดว่าจะแน่” เธออมยิ้มสบถกับหน้าจอ ถามว่าจะกล้าโชว์ให้พวกมันดูไหม? ใครจะไปกล้า แม้จะสนิทกันก็เถอะ...ที่พูดไปแค่แกล้งเท่านั้นเอง นึกแล้วตลกหน้าไอ้ชัชฉิบ! ซีดอย่างกับไก่ต้ม สงสัยจะไม่อยากเห็นจริง ๆ แหละ
ใครเป็นพระเอกท้ายกันค่ะ😁
แล้วนางเอกก็กล้าด้วยนะ555
- Writer
